Чун гиреҳ бар сари он зулфи ду тоа андозад

چون گره بر سر آن زلف دو تاه اندازد

Машкро хортар аз хок ба роҳ андозад

مشک را خوارتر از خاک به راه اندازد

Агар он чоҳи занхдон ба сари кӯчаи барад

اگر آن چاه زنخدان به سر کوچه برد

эй басои дил ! ки дар он кӯча ба ҷоҳ андозад

ای بسا دل! که در آن کوچه به جاه اندازد

Назар Зуҳра кунад , ханҷар миррӣх занад

نظر زهره کند، خنجر مریخ زند

Нур хуршед диҳад , партав моҳ андозад

نور خورشید دهد، پرتو ماه اندازد

Чашми он тарки сипоҳӣ ба ҳазимати бабрад

چشم آن ترک سپاهی به هزیمت ببرد

Новаки ғамза чу дар қалб сипоҳ андозад

ناوک غمزه چو در قلب سپاه اندازد

Гар гувоҳяш биорам ки : марои зулфи ту кишт

گر گواهیش بیارم که: مرا زلف تو کشت

Ҳасан ӯ ларза бар андом гувоҳ андозад

حسن او لرزه بر اندام گواه اندازد

Тири ҳиҷрам ба ҷигар дар зад ва андеша накард

تیر هجرم به جگر در زد و اندیشه نکرد

Ки дилам дар пай ӯ новак оҳ андозад

که دلم در پی او ناوک آه اندازد

Авҳадӣ , дидаи мдўз аз рух ӯ , айбӣ нест

اوحدی، دیده مدوز از رخ او، عیبی نیست

Гар гадои назарӣ бар рух шоҳ андозад

گر گدایی نظری بر رخ شاه اندازد