Чу майл ӯ кунам , аз ман ба ишва бигурезад

چو میل او کنم، از من به عشوه بگریزد

Дигар чу рӯй ба печам ба ман дар овезад

دگر چو روی به پیچم به من در آویزد

Агар баробараш оем ба хашми баргардад

اگر برابرش آیم به خشم برگردد

Вагар буриш биншинам ба тайра бархезад

وگر برش بنشینم به طیره برخیزد

Ба рағм ман баравад ҳар замон , ки дар назарам

به رغم من برود هر زمان، که در نظرم

Касе биҷӯед ва бо меҳр ӯ дар омезад

کسی بجوید و با مهر او در آمیزد

Шабӣ ки бар сари кӯяш гузар кунам чун бод

شبی که بر سر کویش گذر کنم چون باد

Рақиб ӯ зи ҷафои хок бар серуми безад

رقیب او ز جفا خاک بر سرم بیزد

Вагар ба чашми ниёзаш нигаҳ кунам рӯзӣ

و گر به چشم نیازش نگه کنم روزی

Ба хашми дршўду фитнае барангезад

به خشم درشود و فتنه‌ای برانگیزد

Дар оташами ману ҷузи дидаи кас наме байнам

در آتشم من و جز دیده کس نمی‌بینم

Ки бе музоиқаи обӣ бар оташами резад

که بی‌مضایقه آبی بر آتشم ریزد

На кори мости чунин дӯстӣ , вале чаҳ кунам ?

نه کار ماست چنین دوستی، ولی چه کنم؟

Ки Авҳадии зи чунин корҳо нпрҳизд

که اوحدی ز چنین کارها نپرهیزد