Туе ки аз лаби лаълати гулоб май резад

تویی که از لب لعلت گلاب می‌ریزد

зи зулфи пршкнти машки ноб май резад

ز زلف پرشکنت مشک ناب می‌ریزد

Мтоби зулфи худ , эй офтоби рух , дигар

متاب زلف خود، ای آفتاب رخ، دیگر

Ки фитнаи зони сари зулф ба тоб май резад

که فتنه زآن سر زلف به تاب می‌ریزد

Ба ҳар сухан , ки лаби ҳамчуи шукр ту кунад

به هر سخن، که لب همچو شکر تو کند

Маро дигар намакӣ бар кабоб май резад

مرا دگر نمکی بر کباب می‌ریزد

Ба ёд рӯй ту ҳар бомдоди дидаи ман

به یاد روی تو هر بامداد دیدهٔ من

Ситора дар қадами офтоб май резад

ستاره در قدم آفتاب می‌ریزد

Маро бар оташи ҳиҷрати ҷигари чунин хаста

مرا بر آتش هجرت جگر چنین خسته

Ту чашми хираи ман байн ки : об май резад

تو چشم خیرهٔ من بین که: آب می‌ریزد

зи хуии тунди худ , эй тарк , бар ҳазар мебош

ز خوی تند خود، ای ترک،بر حذر میباش

Ки ин ғубори ситам бар хароб май резад

که این غبار ستم بر خراب می‌ریزد

Ту сими хостае зи Авҳадӣу дида ӯ

تو سیم خواسته‌ای ز اوحدی و دیدهٔ او

зи муфлисии ҳама дар дар ҷавоб май резад

ز مفلسی همه در در جواب می‌ریزد