Чун нест ёр дар ғам ӯ ҳеҷ каси маро

چون نیست یار در غم او هیچ کس مرا

эй дил , ту дасти гир ва ба фарёди раси маро

ای دل، تو دست گیر و به فریاد رس مرا

Сайри омадами зи айш , ки бедӯст мекунам

سیر آمدم ز عیش، که بی‌دوست میکنم

Бе ӯ чаҳ бошад ? азин айши баси маро

بی او چه باشد؟ ازین عیش بس مرا

Аз рӯзгори ғояти матлӯб ман касеаст

از روزگار غایت مطلوب من کسیست

Ва онгаҳ касе , ки нест ҷузви ҳеҷ каси маро

و آنگه کسی، که نیست جزو هیچ کس مرا

эй сорибони шабӣ ки кунӣ азми кӯй ӯ

ای ساربان شبی که کنی عزم کوی او

Огоҳ кун , яке ба садои ҷараси маро

آگاه کن، یکی به صدای جرس مرا

Як бӯса дорам аз лаби ширин ӯ ҳавас

یک بوسه دارم از لب شیرین او هوس

Вази дил бурун намеравад ин ҳаваси маро

وز دل برون نمی‌رود این هوس مرا

Аз умри худ ман он нафасӣ шодмон шавам

از عمر خود من آن نفسی شادمان شوم

Каз тан ба ёд дӯст барояд нафаси маро

کز تن به یاد دوست برآید نفس مرا

Борӣки он чунон шудам аз ғам , кигар шабӣ

باریک آن چنان شدم از غم، که گر شبی

Беруни рӯм ба шамъ , набинад асаси маро

بیرون روم به شمع، نبیند عسس مرا

Ҳар соъатам ба мавҷи балое дар афканд

هر ساعتم به موج بلایی در افکند

Сайлоби азин ду дида ҳамчун Араси маро

سیلاب ازین دو دیدهٔ همچون ارس مرا

Ёрӣ ки асл кор манаст , ар ба ман расад

یاری که اصل کار منست، ار به من رسد

Бо Авҳадӣ чаҳ кор буд зин сипас маро ?

با اوحدی چه کار بود زین سپس مرا؟