Баҳору бӯстони мо сари кӯии ту бас бошад

بهار و بوستان ما سر کوی تو بس باشد

Чароғи маҷлиси мо партав рӯй ту бас бошад

چراغ مجلس ما پرتو روی تو بس باشد

Барои нузҳат ар вақте бёроинди ҷинат ро

برای نزهت ار وقتی بیارایند جنت را

Маро аз ҳар ки дар ҷинати назари сӯии ту бас бошад

مرا از هر که در جنت نظر سوی تو بس باشد

Ба хӯн хӯрдани мимўзони дили моро ба хон ғам

به خون خوردن میموزان دل ما را به خوان غم

Ки моро худ ҷигар хӯрдани зи паҳлавии ту бас бошад

که ما را خود جگر خوردن ز پهلوی تو بس باشد

Агар хоҳӣ ки : ҷуфт ғам кунӣ халқи ҷаҳонӣ ро

اگر خواهی که: جفت غم کنی خلق جهانی را

Ишорати гӯнае аз тоқи абрӯии ту бас бошад

اشارت گونه‌ای از طاق ابروی تو بس باشد

?герати савдоӣ он дорад ки : ки малики чин ба дасти оре

گرت سودای آن دارد که: که ملک چین به دست آری

Саводӣ аз сари он зулфи ҳиндӯии ту бас бошад

سوادی از سر آن زلف هندوی تو بس باشد

зи шавқи каъбаи гӯ : ҳоҷӣ , биёбони гиру заҳмати каш

ز شوق کعبه گو: حاجی، بیابان گیر و زحمت کش

Тавофи ошиқони гирди сари кӯии ту бас бошад

طواف عاشقان گرد سر کوی تو بس باشد

Ба хӯни Авҳадии дасти нигоринро чаҳ ранҷоне ?

به خون اوحدی دست نگارین را چه رنجانی؟

Ки ӯро шевае аз чашми ҷодӯии ту бас бошад

که او را شیوه‌ای از چشم جادوی تو بس باشد