Дили асири ҳалқаи он зулф чун знҳир шуд

دل اسیر حلقهٔ آن زلف چون زنحیر شد

Тани зи истилои ҳиҷри он прирх пер шуд

تن ز استیلای هجر آن پریرخ پیر شد

Чун камон бишикаст пушти олӣамро дар фироқ

چون کمان بشکست پشت عالیم را در فراق

Нӯки мижгонаши зи баҳри куштани ман тир шуд

نوک مژگانش ز بهر کشتن من تیر شد

Нест ҷузи савдои зулфи ҳамчуи қӣраш дар серум

نیست جز سودای زلف همچو قیرش در سرم

Аз барои он танам чун мӯӣу дил чун қӣр шуд

از برای آن تنم چون موی و دل چون قیر شد

Дӯш мегуфтам : бурун оем , бигирам доманаш

دوش می‌گفتم: برون آیم، بگیرم دامنش

Оби чашми ман равонӣ рафту доман гир шуд

آب چشم من روانی رفت و دامن گیر شد

Як шаб аз шабҳои ҳиҷрони зулф ӯ дидам ба хоб

یک شب از شبهای هجران زلف او دیدم به خواب

Баъд аз он умри дарозам дар сар таъбир шуд

بعد از آن عمر درازم در سر تعبیر شد

Чун ғуломони ҷони ман бар лаби з талхӣ ме расед

چون غلامان جان من بر لب ز تلخی می‌رسید

Душмани ман бар лаби ширин ӯ чун мейр шуд

دشمن من بر لب شیرین او چون میر شد

Ҳамчу зар шуд кор бисёрон зи лаъл ӯ вале

همچو زر شد کار بسیاران ز لعل او ولی

Авҳадиро нола аз савдоӣ ӯ чун зер шуд

اوحدی را ناله از سودای او چون زیر شد