Ғами ишқат , эй писар , бисӯзад ҳамеи маро

غم عشقت، ای پسر، بسوزد همی مرا

Турогар хабар шудӣ набадӣ ғамии маро

ترا گر خبر شدی نبدی غمی مرا

Дамам май диҳӣ ки : ман биёбам дамӣ дигар

دمم می‌دهی که: من بیابم دمی دگر

Гиреҳ бар дамам задӣ , раҳо кун дамии маро

گره بر دمم زدی، رها کن دمی مرا

Ба ном ту зистам ҳамаи умр ва худ зи ту

به نام تو زیستم همه عمر و خود ز تو

На бар дасти номае , на бар лаб наме маро

نه بر دست نامه‌ای، نه بر لب نمی‌مرا

Макун беш азин ситам , ба некии гарои ҳам

مکن بیش ازین ستم، به نیکی گرای هم

Чу захмам ба дил расед , бунаи марҳамии маро

چو زخمم به دل رسید، بنه مرهمی مرا

Маро дар фироқи худ ба пурсиш азиз кун

مرا در فراق خود به پرسش عزیز کن

Ки ҳаргизи ниўФтоди чунин мотамии маро

که هرگز نیوفتاد چنین ماتمی مرا

Нахоҳам ба олимии ғаматро фурӯхтан

نخواهم به عالمی غمت را فروختن

Каз онҷо муяссараст чунин олимии маро

کز آنجا میسرست چنین عالمی مرا

Ғами рӯзи ҳиҷр ту бигӯям якон якон

غم روز هجر تو بگویم یکان یکان

Агар дар каф ӯ фитад шабии муҳаррамии маро

اگر در کف او فتد شبی محرمی مرا

Кам ва беш Авҳадӣ чу андари сари тўшд

کم و بیش اوحدی چو اندر سر توشد

Ту низ пурсишӣ бикун ба бешу камии маро

تو نیز پرسشی بکن به بیش و کمی مرا