Ҳаргиз аз ишқии марои поеи чунин дар гул нашуд

هرگز از عشقی مرا پایی چنین در گل نشد

Ҳеҷ соли ин дардами андари ҷони вғм дар дил нашуд

هیچ سال این دردم اندر جان وغم در دل نشد

Нест сангии кони зи оҳи оташин ман насӯхт

نیست سنگی کان ز آه آتشین من نسوخت

Нест хокии кони зи оби дидаи ман гул нашуд

نیست خاکی کان ز آب دیدهٔ من گل نشد

Ҳеҷ саъйӣ дар ҷаҳон чун саъии ман зойеъ нагашт

هیچ سعیی در جهان چون سعی من ضایع نگشت

Ҳеҷ ранҷӣ дар вафо чун ранҷи ман ботил нашуд

هیچ رنجی در وفا چون رنج من باطل نشد

Бар тани шӯридаи бории ин чунин сангин набӯд

بر تن شوریده باری این چنین سنگین نبود

Бар дили ошуфтаи кории ин чунин мушкил нашуд

بر دل آشفته کاری این چنین مشکل نشد

Зарбатӣ чун зарбати савдоӣ ӯ дастӣ назд

ضربتی چون ضربت سودای او دستی نزد

Шарбатӣ чун шарбати ҳиҷрон ӯ қотил нашуд

شربتی چون شربت هجران او قاتل نشد

Авҳадӣ , дил дар вафоу аҳди ин хубон мабанд

اوحدی، دل در وفا و عهد این خوبان مبند

Каз ғами хубон ба ҷуз беҳосилӣ ҳосил нашуд

کز غم خوبان به جز بی‌حاصلی حاصل نشد

Гар надидӣ сӯрати Лайлӣ , ки маҷнӯнро бикушт

گر ندیدی صورت لیلی، که مجنون را بکشت

Қиссаи маҷнӯн нигаҳ кун : кӯ дигар оқил нашуд

قصهٔ مجنون نگه کن: کو دگر عاقل نشد