Ҳазор қатраи хӯнами зи чашмтар бчкд

هزار قطرهٔ خونم ز چشم تر بچکد

зи шарм чун арақ аз рӯй он писари бчкд

ز شرم چون عرق از روی آن پسر بچکد

Сиришк чист ? ки дар пой ӯ шудан ҳайфаст

سرشک چیست؟ که در پای او شدن حیفست

Саводи мардумаки дида каз басари бчкд

سواد مردمک دیده کز بصر بچکد

Хаёл ӯст дарин оби чашм ва май тарсам

خیال اوست درین آب چشم و می‌ترسم

Ки вақти гиряи мабодо ба як дигар бчкд !

که وقت گریه مبادا به یک دگر بچکد!

Маро ки сина кабобасту дил бар оташ ӯ

مرا که سینه کبابست و دل بر آتش او

Аҷаб набошад агар хӯнам аз ҷигари бчкд

عجب نباشد اگر خونم از جگر بچکد

Яқин ки хона чашмам шавад хароби шабӣ

یقین که خانهٔ چشمم شود خراب شبی

Агар бад-ӣни сифат аз шом то саҳари бчкд

اگر بدین صفت از شام تا سحر بچکد

Ҳалол мекунам , ар хӯн май бирезади хасм

حلال می‌کنم، ار خون می بریزد خصم

Ба шарти онкӣ бар он остон ва дар бчкд

به شرط آنکه بر آن آستان و در بچکد

Ба сӯрати оби ҳаётӣ , ки мурда зинда кунад

به صورت آب حیاتی، که مرده زنده کند

зи гӯшаи лаби ширин ӯ магари бчкд

ز گوشهٔ لب شیرین او مگر بچکد

Гар аз лабаш бичишӣ шарбатӣ , нигаҳ накунӣ

گر از لبش بچشی شربتی، نگه نکنی

Ба шарбати арақи бед каз шукри бчкд

به شربت عرق بید کز شکر بچکد

Ба буии онкии гулӣ чун Рахш ба дасти орад

به بوی آنکه گلی چون رخش به دست آرد

Чаҳ хӯн ки аз дили гарми гулобгар бчкд ?

چه خون که از دل گرم گلاب گر بچکد؟

Баробари Рахш ар шамъро барафрӯзад

برابر رخش ار شمع را برافروزد

зи шарми оризаш аз пой то ба сари бчкд

ز شرم عارضش از پای تا به سر بچکد

Қабоаш бар тани нозук чу бед ме ларзад

قباش بر تن نازک چو بید می‌لرزد

зи бими лаъли лаби он парии гуҳари бчкд

ز بیم لعل لب آن پری گهر بچکد

Ҳадиси хӯбии ин дилбарони оташ рӯй

حدیث خوبی این دلبران آتش‌روی

Маро равост , ки оташи зи шеъртар бчкд

مرا رواست، که آتش ز شعر تر بچکد