Арақ чу аз рахт , эй сарви длстон , бчкд

عرق چو از رخت، ای سرو دلستان، بچکد

зи хок лола барояд , зи лолаи ҷони бчкд

ز خاک لاله برآید، ز لاله جان بچکد

Ҳазор соли пас аз марги зинда шояд буд

هزار سال پس از مرگ زنده شاید بود

Ба буии оби ҳаётӣ казон даҳони бчкд

به بوی آب حیاتی کزان دهان بچکد

Азон ҳадиси лабат бар забон наме ронам

ازان حدیث لبت بر زبان نمی‌رانم

Ки нозукаст , мабодо ки аз забони бчкд

که نازکست، مبادا که از زبان بچکد

зи шарм рӯй ту дар боғи вақти гул чидан

ز شرم روی تو در باغ وقت گل چیدن

Гул об гардад ва аз дасти боғбони бчкд

گل آب گردد و از دست باغبان بچکد

Ба ҳасрати рух чун офтобати андари субҳ

به حسرت رخ چون آفتابت اندر صبح

Ситора гардад ва аз чашми осмони бчкд

ستاره گردد و از چشم آسمان بچکد

Маро танӣаст ки гӯйӣ , ҳамин нафас баравад

مرا تنیست که گویی، همین نفس برود

Турои рхист ки пиндорӣ : ин замони бчкд

ترا رخیست که پنداری: این زمان بچکد

Муъаллақаст дили ман ба тоъати ту чунон

معلقست دل من به طاعت تو چنان

Кигар ба хунаш ишорат кунӣ равони бчкд

که گر به خونش اشارت کنی روان بچکد

Ба даст хеш бинад эй боми чашми маро

به دست خویش بیند ای بام چشم مرا

Ки ӯ хароб шавадгар бад-ӣни нишони бчкд

که او خراب شود گر بدین نشان بچکد

Чаҳ суди чоҳи занхдони сарнигӯн ки турост ?

چه سود چاه زنخدان سرنگون که تراست؟

Чу қатра Эй нагузорӣ ки ройгони бчкд

چو قطره‌ای نگذاری که رایگان بچکد

Замони замон ба зулоли лаби ту ташнаи терм

زمان زمان به زلال لب تو تشنه ترم

Агар чаҳ шеър бигӯям , ки об аз он бчкд

اگر چه شعر بگویم، که آب از آن بچکد

Нигоҳ доштаам хӯни Авҳадӣ , то ту

نگاه داشته‌ام خون اوحدی، تا تو

Раҳо кунӣ ки : бар он хоки остони бчкд

رها کنی که: بر آن خاک آستان بچکد