Нақши лаби ту аз шукру писта баста анд

نقش لب تو از شکر و پسته بسته‌اند

Зулфу рахти зи Настарану лола руста анд

زلف و رخت ز نسترن و لاله رسته‌اند

Чашмони нотавони ту , аз баси хумору хоб

چشمان ناتوان تو، از بس خمار و خواب

Гӯйӣ ки аз шикор расидаанд ва хаста анд

گویی که از شکار رسیده‌اند و خسته‌اند

Дил чун бидид мӯии миёни ту дар камар

دل چون بدید موی میان تو در کمر

Гуфт : ин дурӯғи байн ки бар он рост баста анд

گفت: این دروغ بین که بر آن راست بسته‌اند

Сар дар наёваранд зи ағлол дар съир

سر در نیاورند ز اغلال در سعیر

Онҳо ки аз слосли зулфи ту ҷуста анд

آنها که از سلاسل زلف تو جسته‌اند

Дар ҳалқае ки ишқ рахт нест фориғанд

در حلقه‌ای که عشق رخت نیست فارغند

Дар рустае ки роҳ ғамат нест руста анд

در رسته‌ای که راه غمت نیست رسته‌اند

Рӯзӣ ба пои хеши биё ва нигоҳ кун

روزی به پای خویش بیا و نگاه کن

Дилҳои мо , ки чун сари зулфат шикаста анд

دلهای ما، که چون سر زلفت شکسته‌اند

Чун Авҳадӣ ба буии висоли ту олимӣ

چون اوحدی به بوی وصال تو عالمی

Дар хоку хӯн з хуфт ва хорӣ нишаста анд

در خاک و خون ز خفت و خواری نشسته‌اند