Ҷуръаи мада , ки вақт шуд уштури ман ки ъФ кунад

جرعه مده، که وقت شد اشتر من که عف کند

Нақл манеҳ , ки ӯ дигар кам сухан алаф кунад

نقل منه، که او دگر کم سخن علف کند

Уштури ман ба нохушӣ сар наниҳадгараш кашӣ

اشتر من به ناخوشی سر ننهد گرش کشی

эй ки маҳор май кашӣ , афви куниш чу ъФ кунад

ای که مهار می‌کشی، عفو کنش چو عف کند

Шӯр сарасту хираи сар , хор гарасту шираи хур

شور سرست و خیره سر، خار گرست و شیره خور

Маҳв шаванд шӯру шар , оташ ӯ чу туф кунад

محو شوند شور و شر، آتش او چو تف کند

Гар ба газаш дар аФгнӣ , сангу газат баҳам занад

گر به گزش در افگنی، سنگ و گزت بهم زند

Вар ба рузаш дароварӣ , ғӯрау руз талаф кунад

ور به رزش در آوری، غوره و رز تلف کند

Кори дилами з даст шуд , май хур ва мепараст шуд

کار دلم ز دست شد، می‌خور و می‌پرست شد

Нохурдӣ ки маст шуд , кӣ хирадаш халаф кунад ?

ناخردی که مست شد، کی خردش خلف کند؟

Бар шутураст рахти ман , эй дили неки бахти ман

بر شترست رخت من، ای دل نیک بخت من

Ист макун , чу қофила рӯй дар онтрФ кунад

ایست مکن، چو قافله روی در آنطرف کند

Он арабии савори мо ,гар талабади шикори мо

آن عربی سوار ما، گر طلبد شکار ما

Тан бар тиру шаст ӯ дидау ҷон ҳадаф кунад

تن بر تیر و شست او دیده و جان هدف کند

То зи паии ин пиёдагон , бози ҷҳнду модагон

تا ز پی این پیادگان، باز جهند و مادگان

Бонги зани он далелро , то сифат Наҷаф кунад

بانگ زن آن دلیل را، تا صفت نجف کند

Он санами Қурайши кӯ ? мояи кому айши кӯ ?

آن صنم قریش کو؟ مایهٔ کام و عیش کو؟

То ман хавфи дидаро , даъват « лотхФ » кунад

تا من خوف دیده را،دعوت « لاتخف» کند

Бар Арафоти ҳазраташ , ман чу вуқуф ёфтам

بر عرفات حضرتش، من چو وقوف یافتم

Кист ки дар ҳузури ман даъвӣ « ман урф » кунад ?

کیست که در حضور من دعوی« من عرف» کند؟

Мутриби Авҳадӣ , бихон ин ғазал аз забон ӯ

مطرب اوحدی، بخوان این غزل از زبان او

То дилу ҷони хешро бар сар ноӣ ва даф кунад

تا دل و جان خویش را بر سر نای و دف کند