Ҳар замони ошуфтаи дил номам кунад

هر زمان آشفته‌دل نامم کند

Бо дили ошуфта дар домам кунад

با دل آشفته در دامم کند

Чун шавад рози дили ман ошкор

چون شود راز دل من آشکار

Баъд азон пӯшида пайғомам кунад

بعد ازان پوشیده پیغامم کند

Гар ба базм ишқ бинишонад маро

گر به بزم عشق بنشاند مرا

Посбони хеш бар бомам кунад

پاسبان خویش بر بامم کند

То набинад дидаи ман рӯй ғайр

تا نبیند دیدهٔ من روی غیر

Бодаи тавҳид дар комам кунад

بادهٔ توحید در کامم کند

То набинам низ рӯй ӯ ба хоб

تا نبینم نیز روی او به خواب

Солҳо бехоб ва оромам кунад

سالها بی‌خواب و آرامم کند

Аз барои васф рӯй хештан

از برای وصف روی خویشتن

Шуҳраи офоқ ва айёмам кунад

شهرهٔ آفاق و ایامم کند

Гоҳ беҳтар дорад аз хосони маро

گاه بهتر دارد از خاصان مرا

Гоҳи саргардонтар аз омам кунад

گاه سرگردان‌تر از عامم کند

Гар бихоҳад то : бигардади рои ман

گر بخواهد تا: بگردد رای من

Рӯй дар лавҳи алиф ломм кунад

روی در لوح الف لامم کند

То ки нанишинад замонии оташам

تا که ننشیند زمانی آتشم

Ҳам нишин бода хомам кунад

هم نشین بادهٔ خامم کند

Чун шавад кам ишқи ман , ишқӣ дигар

چون شود کم عشق من، عشقی دگر

Бо шароби лаъл дар ҷомам кунад

با شراب لعل در جامم کند

Аз барои онкии бФрибди маро

از برای آنکه بفریبد مرا

Пеши халқи эъзоз ва икромам кунад

پیش خلق اعزاز و اکرامم کند

Чун бихоҳад сӯхтан дар дӯстӣ

چون بخواهد سوختن در دوستی

Озмоишҳо ба дашномам кунад

آزمایشها به دشنامم کند

Чашмрогар ҳайратии орад ба рӯй

چشم را گر حیرتی آرد به روی

Гӯш бар овоз илҳомам кунад

گوش بر آواز الهامم کند

Чун намонад қӯтам дар пойу гом

چون نماند قوتم در پای و گام

Даст гирад зуд ва дар гомам кунад

دست گیرد زود و در گامم کند

То набошам бе ҳадиси он ғизол

تا نباشم بی‌حدیث آن غزال

Дар ғазалҳо Авҳадӣ номам кунад

در غزلها اوحدی نامم کند