Чун каж кунӣ ба шева ба сар бар кулоҳ ро

چون کژ کنی به شیوه به سر بر کلاه را

Зулфу рухи ту тайра кунад машку моҳ ро

زلف و رخ تو طیره کند مشک و ماه را

Яздони ҳазор узр бихоҳад з рӯй ту

یزدان هزار عذر بخواهد ز روی تو

Фардо ки ҳеҷ узр набошад гуноҳ ро

فردا که هیچ عذر نباشد گناه را

Нашигифт пои мо ки бар ояд ба санги ғам

نشگفت پای ما که بر آید به سنگ غم

Зерат ки эҳтиёт накардем роҳ ро

زیرت که احتیاط نکردیم راه را

Дорам гувоҳи онкии ту киштии маро , валек

دارم گواه آنکه تو کشتی مرا، ولیک

Тарсам ки : ?наргаст бФрибди гувоҳ ро

ترسم که: نرگست بفریبد گواه را

Рӯзии чунон бгрими азин ғам , ки ашки ман

روزی چنان بگریم ازین غم، که اشک من

зи он хок остон бидаманд гиёҳ ро

ز آن خاک آستان بدماند گیاه را

Гар башнавад ҷафо ки ту дар шаҳр ме кунӣ

گر بشنود جفا که تو در شهر می‌کنی

Хусрав беағён нафаристад сипоҳ ро

خسرو بی‌اغیان نفرستد سپاه را

Шуд солҳо ки бандаи тести Авҳадӣ , дареғ

شد سالها که بندهٔ تست اوحدی، دریغ

Каз ҳоли бандагон хабарӣ нест шоҳ ро

کز حال بندگان خبری نیست شاه را