Чун ду зулфаши сар бар он рухсор гулгун ме ниҳанд

چون دو زلفش سر بر آن رخسار گلگون می‌نهند

Оҳу ашки ман сари андари кӯҳ ва ҳомӯн ме ниҳанд

آه و اشک من سر اندر کوه و هامون می‌نهند

Аз лаб чун хӯн ва он рӯй чу оташ ҳар дамӣ

از لب چون خون و آن روی چو آتش هر دمی

Ин дили шӯридаро дар оташ ва хӯн ме ниҳанд

این دل شوریده را در آتش و خون می‌نهند

Даври байноне ки диданди оби хези чашми ман

دور بینانی که دیدند آب خیز چشم من

Доманамро чун канори об Ҷайҳун ме ниҳанд

دامنم را چون کنار آب جیحون می‌نهند

Соқёни маҷлиси ишқ аз барои қатли мо

ساقیان مجلس عشق از برای قتل ما

Дар лаби худ нӯшу андари бода афюн ме ниҳанд

در لب خود نوش و اندر باده افیون می‌نهند

Дар дили мо ҷой доранд ин шигарфони рӯзу шаб

در دل ما جای دارند این شگرفان روز و شب

Гар чаҳ моро аз миёни кор берун ме ниҳанд

گر چه ما را از میان کار بیرون می‌نهند

Муддаӣ гуфт : Авҳадӣ боз омадаст аз ишқ ӯ

مدعی گفت: اوحدی باز آمدست از عشق او

Зери деги ишқ ӯ худ оташ акнӯн ме ниҳанд

زیر دیگ عشق او خود آتش اکنون می‌نهند

Қиссаи дилсӯзи мо қавмӣ ки диданд , эй аҷаб !

قصهٔ دلسوز ما قومی که دیدند، ای عجب!

Бар дили мо тӯҳмати осӯдагӣ чун мениҳанд ?

بر دل ما تهمت آسودگی چون می‌نهند؟