Онро ки чун ту лолаи рухӣ дар саро буд

آنرا که چون تو لاله رخی در سرا بود

Майлаш ба дидани гулу сӯсан чаро буд ?

میلش به دیدن گل و سوسن چرا بود؟

Сарву саман ба қади ту монанди ва рӯй ту

سرو و سمن به قد تو مانند و روی تو

Гар сарв бо кулоҳу саман дар қабо буд

گر سرو با کلاه و سمن در قبا بود

Дар пои худ кашӣ ба ситам ҳар дамии маро

در پای خود کشی به ستم هر دمی مرا

Бечораи ошиқӣ ки ба дасти шумо буд

بیچاره عاشقی که به دست شما بود

Бо ин камону даст ки мо рост , пеши ту

با این کمان و دست که ما راست، پیش تو

Гар тир бар нишона занем аз қазо буд

گر تیر بر نشانه زنیم از قضا بود

Борӣ раво кун аз даҳани хеши коми ман

باری روا کن از دهن خویش کام من

Зон пас гарм ба ҷавр бисӯзӣ раво буд

زان پس گرم به جور بسوزی روا بود

ё зулфро мҳл ки кунад қасди хӯни ман

یا زلف را مهل که کند قصد خون من

ё бӯса Эй бидиҳ ки марои хӯни баҳо буд

یا بوسه‌ای بده که مرا خون بها بود

Як дами дилами зи дарди ту холӣ наме шавад

یک دم دلم ز درد تو خالی نمی‌شود

Ман дил надидаам ки чунин мубтало буд

من دل ندیده‌ام که چنین مبتلا بود

Гӯйӣ : ба сабр чора кун ин рӯзи ишқ ро

گویی: به صبر چاره کن این روز عشق را

Охир ба рӯзи ишқи сабурии куҷо буд ?

آخر به روز عشق صبوری کجا بود؟

Ном даво мабар бар ошиқ , ки марг ба

نام دوا مبر بر عاشق، که مرگ به

Ранҷури ишқро ки назар бар даво буд

رنجور عشق را که نظر بر دوا بود

Гуфтӣ : шунидаам сухани Авҳадӣ , аҷаб !

گفتی: شنیده‌ام سخن اوحدی، عجب!

Каси чашм он надошт ки гӯшт ба мо буд

کس چشم آن نداشت که گوشت به ما بود

Гар зонка хӯн ман бихӯрӣ аз ту турфа нест

گر زانکه خون من بخوری از تو طرفه نیست

Кони кӯи ғам шумо хӯрд инаши сазо буд

کان کو غم شما خورد اینش سزا بود