Ман аз он ки шавам кӯ на азон ту буд ?

من از آنِ که شَوَم کو نه ازان تو بُوَد؟

ё чаҳ гӯям ки на дар лавҳу баёни ту буд ?

یا چه گویم که نه در لوح و بیان تو بود؟

Сухани лаб , ки ту дорӣ , натавонам гуфтан

سخن لب، که تو داری، نتوانم گفتن

Вар бигӯям сухании ҳам зи забони ту буд

ور بگویم سخنی هم ز زبان تو بود

Ҳар замонам ба ҷаҳонӣ дигар андозӣ , лек

هر زمانم به جهانی دگر اندازی، لیک

Нарӯм ҷуз ба ҷаҳонӣ ки ҷаҳони ту буд

نروم جز به جهانی که جهان تو بود

Тану дилгар ба фидоӣ ту кунад чандон нест

تن و دل گر به فدای تو کند چندان نیست

Хоссаи он каши дилу тани зинда ба ҷони ту буд

خاصه آن کش دل و تن زنده به جان تو بود

Нагузорӣ ки бабўсад лабами он пойу рикоб

نگذاری که ببوسد لبم آن پای و رکاب

эй хуши он бӯса ки бар дасту Аннани ту буд !

ای خوش آن بوسه که بر دست و عنان تو بود!

Чун нишоне бинмоанд зи тани ман бар хок

چون نشانی بنماند ز تن من بر خاک

Дили тангам ба ҳамон меҳру нишони ту буд

دلِ تنگم به همان مهر و نشان تو بود

Ҷони худро сипари тир балохоҳам сохт

جان خود را سپر تیر بلا خواهم ساخت

Агар он тир , ки ояд зи камони ту буд

اگر آن تیر، که آید ز کمان تو بود

Чун бпўсди тани ман гӯшу равонӣ ки марост

چون بپوسد تن من گوش و روانی که مراست

Бар вуруди хабару ҳукми равони ту буд

بر ورود خبر و حکم روان تو بود

Ҳар чаҳ оранд ба бозори ду кун , аз некӣ

هر چه آرند به بازار دو کون، از نیکی

Ҳама , чун нек бибинӣ , зи дукони ту буд

همه، چون نیک ببینی، ز دکان تو بود

Дида дар кули маконгар чаҳ туро ме бинад

دیده در کل مکان گر چه ترا می‌بیند

Ман нахоҳам ки ба ҷузи дидаи макони ту буд

من نخواهم که به جز دیده مکان تو بود

намекунам зикри ту пайваста ба қалб ва ба лисон

می‌کنم ذکر تو پیوسته به قلب و به لسان

Хунаки он қалб ки мазкӯри лисони ту буд

خنک آن قلب که مذکور لسان تو بود

Нест ғами сари дили Авҳадӣ ар гардад фош

نیست غم سر دل اوحدی ار گردد فاش

Чу дилаши ҳофизи асрори ниҳони ту буд

چو دلش حافظ اسرار نهان تو بود