Ҳар ки бо оризи зебои ту ху карда буд

هر که با عارض زیبای تو خو کرده بود

Гар дамӣ бо ту برارد на накӯ карда буд

گر دمی با تو برآرد نه نکو کرده بود

Гар ба машки хутанӣ майл кунад айн хатост

گر به مشک ختنی میل کند عین خطاست

Ҳар ки ӯ чини сари зулфи ту бӯ карда буд

هر که او چین سر زلف تو بو کرده بود

Пеш чу гони сари зулфи ту он ёради гашт

پیش چو گان سر زلف تو آن یارد گشت

Ки бар захми ҷафои сабр чу гӯ карда буд

که بر زخم جفا صبر چو گو کرده بود

Борҳои зулфи ту , донам , ки бар рӯй ту худ

بارها زلف تو، دانم، که بر روی تو خود

Шарҳи савдои марои мӯӣ ба мӯ карда буд

شرح سودای مرا موی به مو کرده بود

Косаи сари зи таманнои ту холӣ накунам

کاسهٔ سر ز تمنای تو خالی نکنم

Ва гарми кӯзагар аз хок сабу карда буд

و گرم کوزه‌گر از خاک سبو کرده بود

Ҳар дилӣ кон нашавад нарм бисӯз ғами ту

هر دلی کان نشود نرم بسوز غم تو

На диласт он , магар аз оҳан ва рӯ карда буд

نه دلست آن، مگر از آهن و رو کرده بود

Авҳадигар зи фироқ ту нанолад чаҳ кунад ?

اوحدی گر ز فراق تو ننالد چه کند؟

Дар ҳамаи умр чу бо васли ту ху карда буд

در همه عمر چو با وصل تو خو کرده بود