Рӯзи видоъи гиря на дар ҳади дида буд

روز وداع گریه نه در حد دیده بود

Тӯфони ашк то ба гиребони расида буд

توفان اشک تا به گریبان رسیده بود

Наздик буд каз ғами ман нола баркашад

نزدیک بود کز غم من ناله برکشد

Аз давр ҳар ки нола зорам шунида буд

از دور هر که نالهٔ زارم شنیده بود

Дидӣ ки : чун ба хӯни дилам теғ баркашид ?

دیدی که: چون به خون دلم تیغ برکشید؟

Он кас ки ҷон ба хӯни дилаши парварида буд

آن کس که جان به خون دلش پروریده بود

Он сусти аҳди саркаши бдмҳри сангдил

آن سست عهد سرکش بدمهر سنگدل

Моро ба ҳеҷ дод , ки арзон харида буд

ما را به هیچ داد، که ارزان خریده بود

Чун мурғи ваҳшӣ аз қафаси тан рамида шуд

چون مرغ وحشی از قفس تن رمیده شد

Он дил , ки дар паноҳ Рахш орамида буд

آن دل، که در پناه رخش آرمیده بود

Зон дардманд шуд тани мискин , ки муддатӣ

زان دردمند شد تن مسکین، که مدتی

Дили дарди он ду наргиси бемори чида буд

دل درد آن دو نرگس بیمار چیده بود

Рӯзи видоъ дил бишуд аз даст ва ҳайф нест

روز وداع دل بشد از دست و حیف نیست

Кони рӯзи Авҳадии тамаъ аз ҷони бурӣда буд

کان روز اوحدی طمع از جان بریده بود