эй чароғи чашми тӯфони бори мо

ای چراغ چشم توفان بار ما

Беш азин ғофил мабош аз кори мо

بیش ازین غافل مباش از کار ما

Ҳар замонӣ дар ба рӯй мо мабанд

هر زمانی در به روی ما مبند

Гар чаҳ кӯтаҳи дидае девори мо

گر چه کوته دیده‌ای دیوار ما

Шукри он ки хоб мегирад ба шаб

شکر آن که خواب می‌گیرد به شب

Раҳматӣ бар дидаи бедори мо

رحمتی بر دیدهٔ بیدار ما

эй ки бо ҳар кас чу гули бишкуфта Эй

ای که با هر کس چو گل بشکفته‌ای

Беш азин натавон ниҳодани хори мо

بیش ازین نتوان نهادن خار ما

Кошкӣ он рух набӯдӣ дар ниқоб

کاشکی آن رخ نبودی در نقاب

То накардӣ муддаии инкори мо

تا نکردی مدعی انکار ما

Бо чунон соид ки бар бозуӣ ӯст

با چنان ساعد که بر بازوی اوست

Кас напечад панҷаи айёри мо

کس نپیچد پنجهٔ عیار ما

Халқи олам гар шаванд ағёру хасм

خلق عالم گر شوند اغیار و خصم

Нест ғам ,гар ёр бошад ёри мо

نیست غم، گر یار باشد یار ما

Авҳадӣ , май бӯси хоки остон

اوحدی، می‌بوس خاک آستان

Кандар он ҳазрат набошад бори мо

کاندر آن حضرت نباشد بار ما