Ҳар ки машғӯли ту гашт аз дгарон боз ояд

هر که مشغول تو گشت از دگران باز آید

Вонкаҳ дар пой ту афтод сарафроз ояд

وانکه در پای تو افتاد سرافراز آید

Ҳар кабӯтар ки зи доми сар зулфат биҷаҳад

هر کبوتر که ز دام سر زلفت بجهد

Ба сари донаи холи ту сабк боз ояд

به سر دانهٔ خال تو سبک باز آید

Вақти ҷон додан агар бар рахт уфтад назарам

وقت جان دادن اگر بر رخت افتد نظرم

Чашми ман то ба лаби гӯри назар боз ояд

چشم من تا به لب گور نظر باز آید

Вари саги кӯии ту дар гӯри ман овоз диҳад

ور سگ کوی تو در گور من آواز دهد

Устихонами зи нишоти ту ба овоз ояд

استخوانم ز نشاط تو به آواز آید

Муфлисиро ки хаёли ту дар уфтад ба димоғ

مفلسی را که خیال تو در افتد به دماغ

Гар садаши ғам буд андари тараб ва ноз ояд

گر صدش غم بود اندر طرب و ناز آید

Онкӣ бо воқеаи ишқ ту пардохт чу ман

آنکه با واقعهٔ عشق تو پرداخت چو من

Чаҳ аҷаб ! агар ба сухани воқеа пардоз ояд

چه عجب! اگر به سخن واقعه پرداز آید

Худ гирифтам зи ғам хеш бисӯзӣ ту маро

خود گرفتم ز غم خویش بسوزی تو مرا

Чун ман имрӯз ки дорӣ ки сухан соз ояд ?

چون من امروز که داری که سخن ساز آید؟

Қиссаи Авҳадӣ аз роҳ сипоҳон бишинав

قصهٔ اوحدی از راه سپاهان بشنو

Ҳамчуи овозаи саъдӣ ки з Широз ояд

همچو آوازهٔ سعدی که ز شیراز آید