Саҳари гуҳ чун насими зулфи он дилдор ме ояд

سحر گه چون نسیم زلف آن دلدار می‌آید

Дарахти шавқам аз баргаш ба барг ва бор ме ояд

درخت شوقم از برگش به برگ و بار می‌آید

зи тӯфони хуфтагони кӯчаро огоҳи дори имшаб

ز توفان خفتگان کوچه را آگاه دار امشب

Ки сайли гиряи ин дида бедор ме ояд

که سیل گریهٔ این دیدهٔ بیدار می‌آید

Ҳуруф номаам бе нуқтаи он беҳтар ки аз чашмам

حروف نامه‌ام بی‌نقطه آن بهتر که از چشمم

Басаст ин қатраҳои хӯн ки бар тӯмор ме ояд

بسست این قطره‌های خون که بر طومار می‌آید

намеояд зи ман кории дарин андӯҳ ва саҳласт ин

نمی‌آید ز من کاری درین اندوه و سهلست این

Гар он дилдори шаҳри ошӯби ман дар кор ме ояд

گر آن دلدار شهر آشوب من در کار می‌آید

Нгорино , ба хоки остонат фахрҳо дорам

نگارینا، به خاک آستانت فخرها دارم

Нмидонм чаро аз ман чунинат ор меояд ?

نمیدانم چرا از من چنینت عار می‌آید؟

Агар бечорае назд ту меояд , макун айбаш

اگر بیچاره‌ای نزد تو می‌آید، مکن عیبش

Камандаш чун ту дар худ мекашӣ ночор ме ояд

کمندش چون تو در خود میکشی ناچار می‌آید

Мапурс аз Авҳадии ҳоли намозу савму қроиӣ

مپرس از اوحدی حال نماز و صوم و قرایی

Ки мискини ин замон аз хона хумор ме ояд

که مسکین این زمان از خانهٔ خمار می‌آید