Бози пайванд , ки даврӣ ба ниҳоят барисед

باز پیوند، که دوری به نهایت برسید

Чораи дард дилам кун , ки ба ғоят барисед

چارهٔ درد دلم کن، که به غایت برسید

Ҳеҷ бар ман накунӣ чашми аноят аз хашм

هیچ بر من نکنی چشم عنایت از خشم

То дигар бор ба гӯшт чаҳ ҳикоят барисед ?

تا دگر بار به گوشت چه حکایت برسید؟

Раҳматӣ кун , ки зи ҳиҷрони ту ҳоли дили ман

رحمتی کن، که ز هجران تو حال دل من

Қисса Эй шуд , ки ба ҳар шаҳр ва вилоят барисед

قصه‌ای شد، که به هر شهر و ولایت برسید

Ҷон ҳаме додам агар зонка хаёли ту на зуд

جان همی دادم اگر زانکه خیال تو نه زود

Ёд медод дили ман ки аноят барисед

یاد می‌داد دل من که عنایت برسید

Хати сабзи ту маро дар хатар андохта буд

خط سبز تو مرا در خطر انداخته بود

Буии он зулфи сиёҳам ба ҳимоят барисед

بوی آن زلف سیاهم به حمایت برسید

Хабарат нест ки дар ишқи ту аз душману дӯст

خبرت نیست که در عشق تو از دشمن و دوست

Бар ман хаста чаҳ бедод ва ҷиноят барисед ?

بر من خسته چه بیداد و جنایت برسید؟

Авҳадии рози дил хеш бапушед вале

اوحدی راز دل خویش بپوشید ولی

Ҳамаи офоқи ҳадисаш ба ривоят барисед

همه آفاق حدیثش به روایت برسید