Ҳар ки аз барг ва аз наво гуяд

هر که از برگ و از نوا گوید

Машну : каз забон мо гуяд

مشنو کز زبان ما گوید

Бандаи хонаи зод бояд ҷуст

بندهٔ خانه‌زاد باید جست

Кӯи турои сари ин саро гуяд

کو ترا سر این سرا گوید

Онкӣ аз кӯй ошноӣ нест

آنکه از کوی آشنایی نیست

Кӣ суханҳои ошно гуяд ?

کی سخن‌های آشنا گوید؟

Чу мқомист ҳар касеро хос

چو مقامیست هر کسی را خاص

Аз мақомӣ ки ҳаст во гуяд

از مقامی که هست وا گوید

Дами зи чарх фалак занад хуршед

دم ز چرخ فلک زند خورشید

Зарра аз хок ва аз ҳаво гуяд

ذره از خاک و از هوا گوید

Мардро дар сулӯки мрқотист

مرد را در سلوک مرقاتیست

Роз бар ҳасб иртиқо гуяд

راز بر حسب ارتقا گوید

Ончӣ дар хирқа гуфта буд он пер

آنچه در خرقه گفته بود آن پیر

Тифл бошад ки дар қабо гуяд

طفل باشد که در قبا گوید

Сухан аз нек меравад , бниўш

سخن از نیک می‌رود، بنیوش

Ба чаҳ пурсӣ ки аз куҷо гуяд ?

به چه پرسی که از کجا گوید؟

Чаҳ ғам аз ҷбриил дорад дил ?

چه غم از جبرییل دارد دل؟

Ки зи пайғамбар ва худо гуяд

که ز پیغمبر و خدا گوید

То ту бошӣ ва ӯ ба вақти сухан

تا تو باشی و او به وقت سخن

Ту ҷудои гӯйӣ , ӯ ҷудо гуяд

تو جدا گویی، او جدا گوید

Ин дуе аз миён чу бархезад

این دویی از میان چو برخیزد

Ҳама ӯ гуяд ва сазо гуяд

همه او گوید و سزا گوید

Авҳадии пеш ӯ чаҳ донад гуфт ?

اوحدی پیش او چه داند گفت؟

Рух ӯро ҳам ӯ сано гуяд

رخ او را هم او ثنا گوید