Ҳар дам барам ба гиряи паноҳ аз фироқи ёр

هر دم برم به گریه پناه از فراق یار

Оҳ ! аз ҷафои душману оҳ аз фироқи ёр !

آه! از جفای دشمن و آه از فراق یار!

Нашигифт ! агар шикаста шавам дар ғамаш , ки ҳаст

نشگفت! اگر شکسته شوم در غمش، که هست

БоРом чу кӯҳ ва рӯй чу коҳ аз фироқи ёр

بارم چو کوه و روی چو کاه از فراق یار

То он ду ҳафтаи моҳи зи ман давр шуд , шудаст

تا آن دو هفته ماه ز من دور شد، شدست

Рӯзам чу ҳафта , ҳафта чу моҳ аз фироқи ёр

روزم چو هفته، هفته چو ماه از فراق یار

Чун ҷон ба лаб раседу дил аз ғам хароб шуд

چون جان به لب رسید و دل از غم خراب شد

Тан низ гӯ : ммон ва бакоҳ аз фироқи ёр

تن نیز گو: ممان و بکاه از فراق یار

Борӣ , ба ҳеҷ навъи халосами з ранҷ нест

باری، به هیچ نوع خلاصم ز رنج نیست

Гоҳ аз фалаки биринҷаму гоҳ аз фироқи ёр

گاه از فلک برنجم و گاه از فراق یار

Чашмам чу субҳи гашти сипед аз ҷафои чарх

چشمم چو صبح گشت سپید از جفای چرخ

Субҳам чу шоми гашти сиёҳ аз фироқи ёр

صبحم چو شام گشت سیاه از فراق یار

Ҳар лаҳзаи оташӣ ба ҷигар мерасад маро

هر لحظه آتشی به جگر می‌رسد مرا

Хоҳ аз висоли душману хоҳ аз фироқи ёр

خواه از وصال دشمن و خواه از فراق یار

То кӣ нишинад охири азин гӯнаи Авҳадӣ ?

تا کی نشیند آخر ازین گونه اوحدی؟

Дил дар хаёлу чашм ба роҳ аз фироқи ёр

دل در خیال و چشم به راه از فراق یار

эй дил , ту рӯзи васли ҳамин навҳа ме кунӣ

ای دل، تو روز وصل همین نوحه می‌کنی

Маълум шуд ки нест гуноҳ аз фироқи ёр

معلوم شد که نیست گناه از فراق یار