Зулфи мишкӣнат чу домаст , эй писар

زلف مشکینت چو دامست، ای پسر

Оризат моҳ тамомаст , эй писар

عارضت ماه تمامست، ای پسر

Дар фурӯғ рӯйу чини зулфи ту

در فروغ روی و چین زلف تو

Мояи сад субҳ ва шомаст , эй писар

مایهٔ صد صبح و شامست، ای پسر

То буд бар дайгарии васлати ҳалол

تا بود بر دیگری وصلت حلال

Бар ман осоиш ҳаромаст , эй писар

بر من آسایش حرامست، ای پسر

Зон даҳони танг ширинам бидиҳ

زان دهان تنگ شیرینم بده

Бӯсае ,гар худ ба вомаст , эй писар

بوسه‌ای، گر خود به وامست، ای پسر

Ҳар замони гӯйӣ ки : фардоӣ дигар

هر زمان گویی که: فردای دگر

Сӯхтам , фардо кадомаст ? эй писар

سوختم، فردا کدامست؟ ای پسر

Гар ту сад боРом бисӯзӣ дар фироқ

گر تو صد بارم بسوزی در فراق

То насозӣ , кор хомаст , эй писар

تا نسازی، کار خامست، ای پسر

Дар ғамат гар нашканам худро , маранҷ

در غمت گر نشکنم خود را، مرنج

Одамиро нанг ва номаст , эй писар

آدمی را ننگ و نامست، ای پسر

Олимиро банда худ карда Эй

عالمی را بندهٔ خود کرده‌ای

Авҳадӣ низат ғуломаст , эй писар

اوحدی نیزت غلامست، ای پسر