Шаҳр бигирифт он камони абрӯ ба болой чу тир

شهر بگرفت آن کمان ابرو به بالای چو تیر

Хусравонро ҷой ташвишаст азон иқлӣми гир

خسروان را جای تشویشست ازان اقلیم گیر

Брдмши пеши амӣрӣ , то бихоҳам дод азу

بردمش پیش امیری، تا بخواهم داد ازو

Чун бидид ӯро , зи ман ошуфтаи дил тар шуд амир

چون بدید او را، ز من آشفته دل‌تر شد امیر

Ҳар дабириро ки фармоем нбштни нома Эй

هر دبیری را که فرمایم نبشتن نامه‌ای

Пеш ӯ ҷузи шарҳи ҳол хеш нанависад дабир

پیش او جز شرح حال خویش ننویسد دبیر

Он тан ҳамчун хамири сим ва он мӯии дароз

آن تن همچون خمیر سیم و آن موی دراز

Кард борӣкам чу мӯе каш бароранд аз хамир

کرد باریکم چو مویی کش برآرند از خمیر

Майли ошиқ чун кунад дилбар ? чу напасандад ри қиб

میل عاشق چون کند دلبر؟ چو نپسندد ر قیب

Дод мискин кӣ диҳад султон ? чу нагузорад вазир

داد مسکین کی دهد سلطان؟ چو نگذارد وزیر

Дар дил ӯ оқибати як рӯз таъсиӣ кунад

در دل او عاقبت یک روز تاثیری کند

Нолау оҳӣ ки ҳар шаби мирсонм то асир

ناله و آهی که هر شب میرسانم تا اثیر

Ҳар ки ҳамчун Авҳадии худро нахоҳад мубтало

هر که همچون اوحدی خود را نخواهد مبتلا

Гӯ : назар камтар фикан бар рӯй ёр бе назир

گو: نظر کمتر فکن بر روی یار بی‌نظیر