Соҳиб рӯй хубу зулфи дароз

صاحب روی خوب و زلف دراز

На аҷабгар ба ишва кӯшаду ноз

نه عجب گر به عشوه کوشد و ناز

Онкии зулфаш ба бурдани дили халқ

آنکه زلفش به بردن دل خلق

Дом созад , куҷо шавад дмсоз ?

دام سازد، کجا شود دمساز؟

Хуфта дар хоби хуш куҷо донад ?

خفته در خواب خوش کجا داند؟

Ки шаби мо чаҳ тира буду дароз !

که شب ما چه تیره بود و دراز!

Оташи дил , ки ман бпўшидм

آتش دل، که من بپوشیدم

Фош кард оби дидаи ғаммоз

فاش کرد آب دیدهٔ غماز

Дили сӯзон агар чаҳ сабр кунад

دل سوزان اگر چه صبر کند

Ашки резон ба халқ гуяд роз

اشک ریزان به خلق گوید راز

Ҳар ки ӯ гуфт : дил ба хубони даҳ

هر که او گفت: دل به خوبان ده

Гуфта бошад ки : дил ба чоҳ андоз

گفته باشد که: دل به چاه انداز

Чаҳ дили нозанини бад-ӣн раҳ рафт

چه دل نازنین بدین ره رفت

Ки азишон яке наомад боз ?

که ازیشان یکی نیامد باز؟

эй ки ҷамъӣ , туро чаҳ сӯз буд ?

ای که جمعی، ترا چه سوز بود؟

Шамъ донад ҳадиси гарму гудоз

شمع داند حدیث گرم و گداز

Снмо , қиблаи манӣ ба дуруст

صنما، قبلهٔ منی به درست

Длбро , ошиқи туам ба ниёз

دلبرا، عاشق توام به نیاز

Зон мо шӯ , ки дард дил бошад

زان ما شو، که درد دل باشد

Ҳиҷр танҳоу васл бо анбоз

هجر تنها و وصل با انباز

Зоғи мо дар чаман шавад , машну

زاغ ما در چمن شود، مشنو

Ки : барояд зи булбулии овоз

که: برآید ز بلبلی آواز

Нест ҷузи оташи дили Маҳмӯд

نیست جز آتش دل محمود

Гузари бод бар вуҷӯди Аёз

گذر باد بر وجود ایاز

Гар ту миҳроб ҳар касе бошӣ

گر تو محراب هر کسی باشی

Мо ба ҷой дигар барем намоз

ما به جای دگر بریم نماز

Нотавони тўоим ва май доне

ناتوان توایم و می‌دانی

Соъатӣ ,гар тавон , бмои пардоз

ساعتی، گر توان، بما پرداز

Давлатӣ чанд рӯза бошад ҳасан

دولتی چند روزه باشد حسن

Ту бад-ӣни ҳасан чанд рӯзаи мноз

تو بدین حسن چند روزه مناز

Дили моро ба васли худ хуш кун

دل ما را به وصل خود خوش کن

Авҳадиро ба лутф худ бинавоз

اوحدی را به لطف خود بنواز