Манам ғариби диёри ту , эй ғариби навоз

منم غریب دیار تو، ای غریب‌نواز

Дамӣ ба ҳоли ғариби диёри худ пардоз

دمی به حال غریب دیار خود پرداز

Ба ҳар каманд ки хоҳӣ бигиру бозами банд

به هر کمند که خواهی بگیر و بازم بند

Ба шарти онкии зи корам назар нагирӣ боз

به شرط آنکه ز کارم نظر نگیری باز

Гарм чу хоки замин хор мекунӣ саҳласт

گرم چو خاک زمین خوار می‌کنی سهلست

Чу хок мекун ва бар хок соя ме андоз

چو خاک می‌کن و بر خاک سایه می‌انداز

Даруни синаи дилам чун кабӯтарони бтпд

درون سینه دلم چون کبوتران بتپد

Чаҳ оташаст ки дар ҷон ман наҳодӣ боз ?

چه آتشست که در جان من نهادی باز؟

Ҳавои қади баланд ту мекунад дили ман

هوای قد بلند تو می‌کند دل من

Ту дасти кӯтаҳи ман байну орзӯии дароз !

تو دست کوته من بین و آرزوی دراز!

Бар остини хаёлати ҳамеи даҳуми бӯса

بر آستین خیالت همی دهم بوسه

Бар остони висолати маро чу нест ҷавоз

بر آستان وصالت مرا چو نیست جواز

Ҳазор дида ба рӯй ту нозиранд ва ту худ

هزار دیده به روی تو ناظرند و تو خود

Назар ба рӯй касе бар намекунӣ аз ноз

نظر به روی کسی بر نمی‌کنی از ناز

Агар бсўздт , эй дил , зи дард нола макун

اگر بسوزدت، ای دل، ز درد ناله مکن

Дам аз муҳаббат ӯ май занӣ , бисӯз ва бисоз

دم از محبت او می‌زنی، بسوز و بساز

Ҳадиси дарди ман , эй муддаӣ , на имрӯзаст

حدیث درد من، ای مدعی، نه امروزست

Ки Авҳадии зи азал буд ринду шоҳиди боз

که اوحدی ز ازل بود رند و شاهد باز