Сахт зебо дилбараст ӯ , чашми бади давр аз Рахш

سخت زیبا دلبرست او، چشم بد دور از رخش

Моҳро монад ки май тобади ҳамеи нур аз Рахш

ماه را ماند که می‌تابد همی نور از رخش

Ин паривашро агар фардо ба фирдавс оваранд

این پریوش را اگر فردا به فردوس آورند

Рух чу бинмоед , хаҷал гардад басии ҳур аз Рахш

رخ چو بنماید، خجل گردد بسی حور از رخش

Гар ба бустон ояд он гули чеҳр бо ин ғанҷу ноз

گر به بستان آید آن گل‌چهر با این غنج و ناز

Гул бимонад дар ҳиҷобу ғунчаи мастур аз Рахш

گل بماند در حجاب و غنچه مستور از رخش

Ояти насра басӣ хонам , ки аз роҳи висол

آیت نصرة بسی خوانم، که از راه وصال

Боз гардад лашкари умеди Мансур аз Рахш

باز گردد لشکر امید منصور از رخش

Ҳамчуи ман дар ҳиҷри ҷонони даври бод аз коми дил

همچو من در هجر جانان دور باد از کام دل

Онкӣ медорад маро бе мӯҷибии давр аз Рахш

آنکه می‌دارد مرا بی‌موجبی دور از رخش

Ончии мақдӯри ман бечора буд , аз ҷону дил

آنچه مقدور من بیچاره بود، از جان و دل

Рафт бар бод ва нашуд як бӯсаи мақдӯр аз Рахш

رفت بر باد و نشد یک بوسه مقدور از رخش

Даст гирад Авҳадиро бешак , ар дастон ӯ

دست گیرد اوحدی را بی‌شک، ار دستان او

Достонӣ боз гуяд пеши дастур аз Рахш

داستانی باز گوید پیش دستور از رخش