Ҷуфт шодӣаст баъӣд , онкии ту дории шодаш

جفت شادیست بعید، آنکه تو داری شادش

Мқбл онаст ки ое ба мабор кбодш

مقبل آنست که آیی به مبار کبادش

Дилам аз шавқи ту шаб то ба саҳари наъраи занон

دلم از شوق تو شب تا به سحر نعره زنان

Ту чунон хуфта ки воқиф нае аз фарёдаш

تو چنان خفته که واقف نه‌ای از فریادش

Аз ман хастаи лаби лаъли ту дили хоста буд

از من خسته لب لعل تو دل خواسته بود

Коми дил то надиҳад дил натавонам додаш

کام دل تا ندهد دل نتوانم دادش

Одамӣ бояду ҳаввоӣ дигар даврон ро

آدمی باید و حوای دگر دوران را

Ки дигар мисли ту фарзанд бибояд зодаш

که دگر مثل تو فرزند بباید زادش

Тан ман шуд зи таманнои сари кӯат чу хок

تن من شد ز تمنای سر کوت چو خاک

Вақт онаст ки ҳамроҳ кунам бо бодаш

وقت آنست که همراه کنم با بادش

Дӯстиро ки маи висол ба андешаи тест

دوستی را که مه وصال به اندیشهٔ تست

Кӣ тавон гуфт ки : як рӯз майовар ёдаш ?

کی توان گفت که: یک روز می‌آور یادش؟

Дар дили он хона ки кардам ба вафои ту банно

در دل آن خانه که کردم به وفای تو بنا

Мавҷи тӯфон қиёмат накунад бунёдаш

موج توفان قیامت نکند بنیادش

Авҳадӣ , бо ғами ширини даҳанон зӯр макун

اوحدی، با غم شیرین‌دهنان زور مکن

Кин на кӯҳӣаст ки сӯрох кунад Фарҳодаш

کین نه کوهیست که سوراخ کند فرهادش

Оҳанӣни панҷа агар кӯҳи з ҷо баргирад

آهنین پنجه اگر کوه ز جا برگیرد

Накунад фоида бар сангдилони пӯлодаш

نکند فایده بر سنگدلان پولادش