Имрӯз гум шудам : ту бар оҳами мадори гӯш

امروز گم شدم: تو بر آهم مدار گوش

Фардои талаби маро ба сари кӯй май фуруш

فردا طلب مرا به سر کوی می‌فروش

Дӯши он санам ба соғару ратлам хароб кард

دوش آن صنم به ساغر و رطلم خراب کرد

Ва имшаб нигоҳ кун ки : дигар медувум ба дӯш

و امشب نگاه کن که: دگر میدوم به دوش

Риндам , ту пари ғаромати риндӣ чу ман бикаш

رندم، تو پر غرامت رندی چو من بکش

Мастам , ту бар саломати мастӣ чу ман бакӯш

مستم، تو بر سلامت مستی چو من بکوش

эй ҳӯшёр , панди мадаи пари маро , ки ман

ای هوشیار، پند مده پر مرا، که من

Зон бода хӯрдаам ки ниёем дигар ба ҳуш

زان باده خورده‌ام که نیایم دگر به هوش

Мо ошиқем зору зи мо парда бар мадор

ما عاشقیم زار و ز ما پرده بر مدار

Бар зору ошиқ ар битавон парда Эй бапуш

بر زار و عاشق ار بتوان پرده‌ای بپوش

Зоҳид чарост хушк ва чунин обҳо равон ?

زاهد چراست خشک و چنین آبها روان؟

Сӯфӣ чарост сард ва чунин бодҳо ба ҷӯш ?

صوفی چراست سرد و چنین بادها به جوش؟

Соқӣ , меар ҷузи қадаҳи он шароби сарф

ساقی، میار جز قدح آن شراب صرف

Мутриб , магӯӣ ҷузи сухани он лаб хамӯш

مطرب، مگوی جز سخن آن لب خموش

Гӯйанд : пеш ӯ сухан хештан бигӯӣ

گویند: پیش او سخن خویشتن بگوی

Гуфтан чаҳ суд ? чунки набошад сухани нюаш

گفتن چه سود؟ چونکه نباشد سخن نیوش

Гӯшии нмикнии ту бад-ӣни ҷониб , эй нигор

گوشی نمیکنی تو بدین جانب، ای نگار

То бар кашами зи дил , ки харошидае , хурӯш

تا بر کشم ز دل، که خراشیده‌ای، خروش

Чун Авҳадӣ ба рӯй ту минўшми ин шароб

چون اوحدی به روی تو مینوشم این شراب

Нақалам даҳ аз лаб ва ба забонам бигӯӣ : нӯш

نقلم ده از لب و به زبانم بگوی: نوش