Пистаи он моҳи марвориди гӯш

پستهٔ آن ماه مروارید گوش

Чун бихандади бишиканади бозори нӯш

چون بخندد بشکند بازار نوش

Сӯрат ӯ моя лутфасту ноз

صورت او مایهٔ لطفست و ناز

Пайкар ӯ соя ақласту ҳуш

پیکر او سایهٔ عقلست و هوش

Наргиси ҷодӯи фиребаши саҳари пош

نرگس جادو فریبش سحر پاش

Сунбули Њорути бандаши лолаи пӯш

سنبل هاروت بندش لاله پوش

Чун магаси барсар наад ҳар лаҳзаи даст

چون مگس برسر نهد هر لحظه دست

Аз лаб чун лаъл ӯ шукри фуруш

از لب چون لعل او شکر فروش

Дар ғам ӯ бози деги сина ро

در غم او باز دیگ سینه را

Оташӣ кардам , ки нанишинад зи ҷӯш

آتشی کردم، که ننشیند ز جوش

Хотири мо кӣ харошидӣ чунин ?

خاطر ما کی خراشیدی چنین؟

Гар ба гӯш ӯ раседӣ ин хурӯш

گر به گوش او رسیدی این خروش

Дӯши оби дида аз сар май гузашт

دوش آب دیده از سر می‌گذشت

Дар ғами он зулфҳои то ба дӯш

در غم آن زلفهای تا به دوش

Авҳадӣ , то кӣ кашии бори ғамаш ?

اوحدی، تا کی کشی بار غمش؟

Аз кашиш чун нест судӣ , пас макуш

از کشش چون نیست سودی، پس مکوش

Гар ба қавлат гӯш медорад , бинол

گر به قولت گوش میدارد، بنال

Вари сухан дар вай намегирад , хамӯш

ور سخن در وی نمی‌گیرد، خموش