Ҳалвоӣ наботаст лабат , пистаи дҳоно

حلوای نباتست لبت، پسته دهانا

Дар боғ гулӣ нест ба рухсори ту моно

در باغ گلی نیست به رخسار تو مانا

Зери лабати азўсмаҳи нқтҳост , чаҳ равшан ?

زیر لبت ازوسمه نقطهاست، چه روشن؟

Гирди рахт аз машки зқмҳост чаҳ хоно ?

گرد رخت از مشک زقمهاست چه خوانا؟

Гуфтам : натавонӣ дили шаҳрии брбўдн

گفتم: نتوانی دل شهری بربودن

Не , чун натавонӣ , ки шигарфӣу тавоно ?

نی، چون نتوانی، که شگرفی و توانا؟

Баси гӯшаи нишинӣ ки зи ҳиҷр ту бинолад

بس گوشه نشینی که ز هجر تو بنالد

Ин нола ба гӯшт нараседаст ҳамоно

این ناله به گوشت نرسیدست همانا

Мардум на аҷаби сӯрати ишқам ки бидонанд

مردم نه عجب صورت عشقم که بدانند

Бе ишқи нишастани аҷаб аз мардуми доно

بی‌عشق نشستن عجب از مردم دانا

Ҳар лаҳзаи забон фош кунад сари дили ман

هر لحظه زبان فاش کند سر دل من

Пайвастаи зи даст ту биринҷем , збоно

پیوسته ز دست تو برنجیم، زبانا

Длсўхтаҳи ишқ ту гардид ба сад ҷон

دلسوختهٔ عشق تو گردید به صد جان

Ғофил машав аз Авҳадии сӯхта , ҷоно

غافل مشو از اوحدی سوخته، جانا