Душман беҳосиламро шарми бод аз кори хеш

دشمن بی‌حاصلم را شرم باد از کار خویش

То чаро ин хастаи дилро давр кард аз ёри хеш ?

تا چرا این خسته‌دل را دور کرد از یار خویش؟

Ҳайф медонад ки баъд аз чанд муддати бедилӣ

حیف می‌داند که بعد از چند مدت بیدلی

Шод гардад як замон аз дидани дилдори хеш

شاد گردد یک زمان از دیدن دلدار خویش

Ҳар касеро майл бо чизеу хотир бо касеаст

هر کسی را میل با چیزی و خاطر با کسیست

Мؤмнўи саҷҷодаи худ , кофару зуннори хеш

مؤمن و سجادهٔ خود، کافر و زنار خویش

Он ки ҳар соъат ба навъе соъ дар боРом наад

آن که هر ساعت به نوعی صاع در بارم نهد

Шармсораш кардамигар боз кардӣ бори хеш

شرمسارش کردمی گر باز کردی بار خویش

Гуфту гӯии айби ҷўёнм ба ваҷҳе суд дошт

گفت و گوی عیب جویانم به وجهی سود داشت

Кони табиби огоҳи гашт аз меҳнати бемори хеш

کان طبیب آگاه گشت از محنت بیمار خویش

Ҳоҷат инҳо набӯд , аз ҳоли ман пурсади рақиб

حاجت اینها نبود، از حال من پرسد رقیب

Гӯ : биё , то ман бихонам пеш ӯ тӯмори хеш

گو: بیا، تا من بخوانم پیش او طومار خویش

Кӣсаи хеш ар ба таррорӣ касе дигар наҳуфт

کیسهٔ خویش ار به طراری کسی دیگر نهفت

Ман намедонам нуҳуфтани кӣса аз таррори хеш

من نمی‌دانم نهفتن کیسه از طرار خویش

Моҷарои ишқро рӯзӣ бигӯям пеши халқ

ماجرای عشق را روزی بگویم پیش خلق

Вар нагӯям , ошиқӣ худ мекунад изҳори хеш

ور نگویم، عاشقی خود میکند اظهار خویش

Ман ки бар иқрори ишқ худ гирифтам сад гувоҳ

من که بر اقرار عشق خود گرفتم صد گواه

Бози мункир чун тавонам гашт бар иқрори хеш ?

باز منکر چون توانم گشت بر اقرار خویش؟

Душманонрогар хуш ояд варна , медонам ки дӯст

دشمنان را گر خوش آید ورنه، میدانم که دوست

Оқибат раҳмат кунад бар ошиқони зори хеш

عاقبت رحمت کند بر عاشقان زار خویش

эй ки аз ман кори худро чора май ҷӯӣ ки чист ?

ای که از من کار خود را چاره می‌جویی که چیست؟

Ин мҷўӣ аз ман , ки ман худ оҷизам аз кори хеш

این مجوی از من، که من خود عاجزم از کار خویش

Ҳар чаҳ гӯйии баъди азин аз ишқи гӯй ! эй Авҳадӣ

هر چه گویی بعد ازین از عشق گوی! ای اوحدی

То пушаймонӣ набояд хӯрдан аз гуфтори хеш

تا پشیمانی نباید خوردن از گفتار خویش