Бо ёр бевафо натавон гуфт ҳоли хеш

با یار بی‌وفا نتوان گفت حال خویش

Он ба ки дами фурӯи кашам аз қилу қоли хеш

آن به که دم فرو کشم از قیل و قال خویش

Ман шарҳи ҳол хеш надонам ки чист худ ?

من شرح حال خویش ندانم که چیست خود؟

Зеро ки як дамам нагузорад ба ҳоли хеш

زیرا که یک دمم نگذارد به حال خویش

Онро ки ҳаст толеъи азин кор , гӯ : бакӯш

آنرا که هست طالع ازین کار، گو: بکوش

Моро набӯд бахту гирифтеми фоли хеш

ما را نبود بخت و گرفتیم فال خویش

эй дил , нгФтмт ки : махоҳ аз лабаши мурод ?

ای دل، نگفتمت که: مخواه از لبش مراد؟

Дидӣ ки : чун шикаста шудӣ аз саволи хеш ?

دیدی که: چون شکسته شدی از سؤال خویش؟

эй бевафо , зи ишқи миннатгар хабар шавад

ای بی‌وفا، ز عشق منت گر خبر شود

Донам ки шармсори шӯй аз фаъоли хеш

دانم که شرمسار شوی از فعال خویش

Чандон Марв , ки ман ба тааммули зи роҳи фикр

چندان مرو، که من به تامل ز راه فکر

Нақши ту устувор кунам дар хаёли хеш

نقش تو استوار کنم در خیال خویش

Ҷади туро , агар зи ҷамолат хабар шавад

جد ترا، اگر ز جمالت خبر شود

эй баси дурудҳо ки фиристад ба оли хеш !

ای بس درودها که فرستد به آل خویش!

Моро ба хеш хон ва бар хеши борада

ما را به خویش خوان و بر خویش بارده

Бошад ки баъд азин барраем аз залоли хеш

باشد که بعد ازین برهیم از ضلال خویش

эй Авҳадӣ , муқӣми сари кӯй ёр бош

ای اوحدی، مقیم سر کوی یار باش

Гар дар сарой дӯст наёбӣ маҷоли хеш

گر در سرای دوست نیابی مجال خویش