Бошад он рӯз ки гӯям ба ту рози дили хеш ?

باشد آن روز که گویم به تو راز دل خویش؟

ё кунам бар ту баёни шарҳи ниёзи дили хеш ?

یا کنم بر تو بیان شرح نیاز دل خویش؟

Дӯстии кӯу маҷолӣ ? ки бирав арза кунам

دوستی کو و مجالی؟ که برو عرضه کنم

Қиссаи дарду ғами давру дарози дили хеш

قصهٔ درد و غم دور و دراز دل خویش

Чашм барбастам ва аз дидау дили давр на Эй

چشم بربستم و از دیده و دل دور نه‌ای

Чун бабандам ба ҳияли дидаи бози дили хеш ?

چون ببندم به حیل دیدهٔ باز دل خویش؟

Гар шабии пеши худами бори диҳӣ бе ағёр

گر شبی پیش خودم بار دهی بی‌اغیار

Бар ту хонам ҳамаи таҳқиқу муҷози дили хеш

بر تو خوانم همه تحقیق و مجاز دل خویش

Аз сар арбада бархез ва бар ман биншин

از سر عربده برخیز و بر من بنشین

То замонӣ бинишонам бтўи ози дили хеш

تا زمانی بنشانم بتو آز دل خویش

Кас чаҳ донад ки чаҳ бар сина ман мегузарад ?

کس چه داند که چه بر سینهٔ من می‌گذرد؟

Ман шиносам асари гарму гудози дили хеш

من شناسم اثر گرم و گداز دل خویش

Авҳадӣ то равиши қомати зебоӣ ту дид

اوحدی تا روش قامت زیبای تو دید

Ҷуз ба сӯй ту надидаст ниёзи дили хеш

جز به سوی تو ندیدست نیاز دل خویش