Гар бенгарӣ дар оинаи рӯзии сафои хеш

گر بنگری در آینه روزی صفای خویش

эй бас ки бе хабари бадавӣ дар қафои хеш

ای بس که بی‌خبر بدوی در قفای خویش

Моро забони зи васфу саноӣ ту кунад шуд

ما را زبان ز وصف و ثنای تو کند شد

Дам дар кашем , то ту бигӯе санои хеш

دم در کشیم، تا تو بگویی ثنای خویش

Мангар дар обу оинаи зинҳор ! баъди азин

منگر در آب و آینه زنهار! بعد ازین

То нозанин дилат нашавад мубталои хеш

تا نازنین دلت نشود مبتلای خویش

Маъзӯри дор , агар қамарат гуфтаам , ки ман

معذور دار، اگر قمرت گفته‌ام، که من

Мастам , ҳадис маст набошад биҷои хеш

مستم، حدیث مست نباشد بجای خویش

Моро туе з ҳар ду ҷаҳони хешу ошно

ما را تویی ز هر دو جهان خویش و آشنا

Бегонагӣ чунин макун , эй ошнои хеш

بیگانگی چنین مکن، ای آشنای خویش

Як рӯзи перҳани зи фироқат қабо кунам

یک روز پیرهن ز فراقت قبا کنم

Вонгаҳ ба қосидони ту бахшами қабои хеш

وانگه به قاصدان تو بخشم قبای خویش

Чун гашти Авҳадии зи дилу ҷони гадои ту

چون گشت اوحدی ز دل و جان گدای تو

эй муҳташам , нигоҳ кун андари гадои хеш

ای محتشم، نگاه کن اندر گدای خویش