Хез , ки дар мерасад мавкиби султони гул

خیز، که در میرسد موکب سلطان گل

Чора базмӣ бисоз , то бунаӣ хон гул

چارهٔ بزمی بساز، تا بنهی خوان گل

Гули ду се рӯзии мақом беш нагирад ба боғ

گل دو سه روزی مقام بیش نگیرد به باغ

Ин ду се рӯзӣ ки ҳаст ҷони туу ҷони гул

این دو سه روزی که هست جان تو و جان گل

Тифл раёҳин макед шери зи пистони абр

طفل ریاحین مکید شیر ز پستان ابر

Булбули шӯрида дил шуд ба шабистони гул

بلبل شوریده دل شد به شبستان گل

Зуд бибинӣ чу ман фохтаро дар чаман

زود ببینی چو من فاخته را در چمن

Сохтаи овозҳо бар лаби хандони гул

ساخته آوازها بر لب خندان گل

Дар бен бедори Фгнди маснади ҷамшед май

در بن بیدار فگند مسند جمشید می

Бар сар бод оваранд тахти сулаймони гул

بر سر باد آورند تخت سلیمان گل

Соғару паймонае чанд пар аз ме биор

ساغر و پیمانه‌ای چند پر از می بیار

Зуд , ки мо додаем даст ба паймони гул

زود، که ما داده‌ایم دست به پیمان گل

Хори чаманро бигӯ : каз сари шохи дарахт

خار چمن را بگو: کز سر شاخ درخت

Теғи миФгн , ки шуд қалъа ба фармони гул

تیغ میفگن، که شد قلعه به فرمان گل

Ғунчаи гиребони худ то бен дандон дарид

غنچه گریبان خود تا بن دندان درید

Нолаи булбул магар нест ба дандони гул ?

نالهٔ بلبل مگر نیست به دندان گل؟

Дасти сабои ғунчаро бор диҳад бар шаҷар

دست صبا غنچه را بار دهد بر شجر

То бинмоед ба халқи қиссаи пинҳони гул

تا بنماید به خلق قصهٔ پنهان گل

Аз сухани Авҳадии прўрқии зан , ки он

از سخن اوحدی پرورقی زن، که آن

Ҳар варақии оитисти омада дар шани гул

هر ورقی آیتیست آمده در شان گل