Ман ки бошам ? ки ба ман нома фиристанду салом

من که باشم؟ که به من نامه فرستند و سلام

Гӯ : ба дашноми зи ман ёд кун аз лаб , ки тамом

گو: به دشنام ز من یاد کن از لب، که تمام

Аз куҷо мерасад ин номаи фурӯи баста ба меҳр ?

از کجا میرسد این نامه فرو بسته به مهر؟

Каз насимаши нафаси машк бар ояд ба машом

کز نسیمش نفس مشک بر آید به مشام

Номаи дӯст ҳаме хонам ва дар ташвишам

نامهٔ دوست همی خوانم و در تشویشم

Ки ҷавобаш чаҳ нивисам ман ошуфтаи паём ?

که جوابش چه نویسم من آشفته پیام؟

наменивисам сухани меҳр ва қалам мегуяд :

می‌نویسم سخن مهر و قلم می‌گوید:

Аҷаб ар нома насузад ! ки бисӯзаст калом

عجب ار نامه نسوزد! که بسوزست کلام

Бинвиштам ғараз , аммо нанамудам бксӣ

بنوشتم غرض، اما ننمودم بکسی

Қисса хос нишоед ки намоянд ба ом

قصهٔ خاص نشاید که نمایند به عام

Длбро , мекунам аз даври саломат , гарчи

دلبرا، می‌کنم از دور سلامت، گرچه

Дшмнонм нагузоранд ки : оем ба салом

دشمنانم نگذارند که: آیم به سلام

Ба насиҳатгар худ гӯш накардам , зонаст

به نصیحت گر خود گوش نکردم، زانست

Дилами имрӯзи чунин сӯхтау корами хом

دلم امروز چنین سوخته و کارم خام

Подшоҳӣ , ту ба дарвеши куҷои дили бунаӣ ?

پادشاهی، تو به درویش کجا دل بنهی؟

Ин қадари бас ки назар боз нагирӣ зи ғулом

این قدر بس که نظر باز نگیری ز غلام

Авҳадӣ , бо тугар айём ба кинаст матарс

اوحدی، با تو گر ایام به کینست مترس

Ҷаҳд он кун ки ба Меҳрии гузаронеи айём

جهد آن کن که به مهری گذرانی ایام