Агар ба маҷлис қозӣ намӯдаанд ки : мастам

اگر به مجلس قاضی نموده‌اند که: مستم

Маро азон чаҳ тафовут ? ки ринд будам ва ҳастам

مرا ازان چه تفاوت؟ که رند بودم و هستم

Маро чаҳ суди маломат ? ба ёди бодаи равшан

مرا چه سود ملامت؟ به یاد بادهٔ روشن

Ки панди каси нниўшм кунун ки тавбаи шикастам

که پند کس ننیوشم کنون که توبه شکستم

Агар чаҳ гӯша гирифтам зи халқ ва рӯй наҳафтум

اگر چه گوشه گرفتم ز خلق و روی نهفتم

Гумон мабар ки зи доми ту шӯхи дидаи брстм

گمان مبر که ز دام تو شوخ دیده برستم

Гумон мабар ки бидӯзам назари з рӯй ту ҳаргиз

گمان مبر که بدوزم نظر ز روی تو هرگز

Ки ман чу сунъи бубинами худоиро бпрстм

که من چو صنع ببینم خدای را بپرستم

Шикояти ту ба девор мекунам ба зарурат

شکایت تو به دیوار می‌کنم به ضرورت

Чу эътимод надорам ки : қосидӣ бифиристам

چو اعتماد ندارم که: قاصدی بفرستم

Дилами таъаллуқ агар бо даҳони танг ту дорад

دلم تعلق اگر با دهان تنگ تو دارد

Раво буд ки бигӯям ки : дил ба ҳеҷ бибастам

روا بود که بگویم که: دل به هیچ ببستم

Дили ббрдӣу ҷонам дар аўФтод ба оташ

دل ببردی و جانم در اوفتاد به آتش

Канора кардӣ ва ман дар миён хок нишастам

کناره کردی و من در میان خاک نشستم

Ҳазор бори диламро шикастае ба ҷафоҳо

هزار بار دلم را شکسته‌ای به جفاها

Ки ҳеҷ бор нагуфтӣ : дил ки буд ? ки хстм

که هیچ بار نگفتی: دل که بود؟ که خستم

Чу мӯҳтасиби пай риндон равад зи баҳри маломат

چو محتسب پی رندان رود ز بهر ملامت

Макун ҳимояти ман пеш ӯ , ки сӯфӣу мастам

مکن حمایت من پیش او، که صوفی و مستم

Сетгаро , чаҳ бар ояд зи дасти ман ки набардӣ ?

ستمگرا، چه بر آید ز دست من که نبردی؟

Қарору сабру дилу дайн ва ҳар чаҳ буд ба дастам

قرار و صبر و دل و دین و هر چه بود به دستم

Ба Авҳадии дили ман пои банд буд ҳамеша

به اوحدی دل من پای بند بود همیشه

Туро бидидам ва аз банд ӯ тамоми брстм

ترا بدیدم و از بند او تمام برستم