Ту доман аз кафи ман дӯш дар кашидӣ ва гуфтам

تو دامن از کف من دوش در کشیدی و گفتم

Ки : остини ту бӯсам , бар остони ту уфтам

که: آستین تو بوسم، بر آستان تو افتم

Дилам чу ғунчаи саҳаргоҳи танг буд ва ба меҳрат

دلم چو غنچه سحرگاه تنگ بود و به مهرت

зи дида ашк баборед ва ман чу гули бшкФтм

ز دیده اشک ببارید و من چو گل بشکفتم

зи тайра бар назарам низ роҳ хоб бибастӣ

ز طیره بر نظرم نیز راه خواب ببستی

Чу як ду рӯз бидидӣ ки бо хаёли ту ҷуфтам

چو یک دو روز بدیدی که با خیال تو جفتم

Ҳазор талх бигӯе маро ва чун бар мардум

هزار تلخ بگویی مرا و چون بر مردم

Фиғон кунам зи ту , мункири шӯй ки : ҳеҷ нагуфтам

فغان کنم ز تو،منکر شوی که: هیچ نگفتم

зи ранги гӯнаи зардам чу рӯзи гашти ҳувайдо

ز رنگ گونهٔ زردم چو روز گشت هویدا

Агар чаҳ рози дили худ з чанд гӯна наҳафтум

اگر چه راز دل خود ز چند گونه نهفتم

Дарин фироқ чаҳ шабҳо ки мардумони маҳалат

درین فراق چه شبها که مردمان محلت

зи нолаи ман мискин нахуфтаанду нхФтм !

ز نالهٔ من مسکین نخفته‌اند و نخفتم!

Чаҳ қсҳо ки гузашт аз фироқ рӯй ту бар ман

چه قصها که گذشت از فراق روی تو بر من

Аҷаб ! ки ин ҳама бигузашт ва ибратӣ нагирифтам !

عجب! که این همه بگذشت و عبرتی نگرفتم!

Дили маро ба сари зулфи тобдори мшўрон

دل مرا به سر زلف تابدار مشوران

Ки чун зи пой дар оем дигар ба даст науфтам

که چون ز پای در آیم دگر به دست نیفتم

зи Авҳадии гули рухсори худ наҳуфта чаҳ дорӣ ?

ز اوحدی گل رخسار خود نهفته چه داری؟

Биё , ки муҳраи дилро ба хори ҳиҷри ту сифтам

بیا، که مهرهٔ دل را به خار هجر تو سفتم