Аз он лаб чун ба як бӯсаи ман бемор хурсандам

از آن لب چون به یک بوسه من بیمار خرسندم

Нахоҳам шишаи нӯш ва набояд шарбати қандам

نخواهم شیشهٔ نوش و نباید شربت قندم

Магари яздон ба рӯй ман дар васл ту бигушоед

مگر یزدان به روی من در وصل تو بگشاید

Ва гарна ман дар гетӣ ба рӯй худ фурӯи бандам

و گرنه من در گیتی به روی خود فرو بندم

Нишони меҳр варзидан ҳамон бошад ки : ҳар соъат

نشان مهر ورزیدن همان باشد که: هر ساعت

Маро чун шамъ май сӯзӣ ва ман чун гул ҳаме хандам

مرا چون شمع می‌سوزی و من چون گل همی خندم

Ҳадиси меҳнати Фарҳоду кӯҳ бесутун кандан

حدیث محنت فرهاد و کوه بیستون کندن

Ба кори ман чаҳ мемонад ? ки дар ишқи ту ҷон кунадам

به کار من چه می‌ماند؟ که در عشق تو جان کندم

Ба даст дигарон моласт ва асбобасту симу зар

به دست دیگران مالست و اسبابست و سیم و زر

Ман мискин сиррӣ дорам ки дар пой ту афгандам

من مسکین سری دارم که در پای تو افگندم

Писанд ман нахоҳад буд дар уқбои бғир аз ту

پسند من نخواهد بود در عقبی بغیر از تو

Азин дунёу моФиҳо ба ҷуз рӯй ту напасандам

ازین دنیا و مافیها به جز روی تو نپسندم

Сагам гуфтӣу дилшодами бад-ӣни ташрифҳо , лекин

سگم گفتی و دلشادم بدین تشریفها، لیکن

Ба шарти онкӣ аз Кувайт бигӯе то : нронндм

به شرط آنکه از کویت بگویی تا: نرانندم

з рӯй ҳамчуи моҳи худ мадаи коми дилами ҳаргиз

ز روی همچو ماه خود مده کام دلم هرگز

Агар бо дайгарии бинии з рӯй меҳри пайвандам

اگر با دیگری بینی ز روی مهر پیوندم

На чашму сари бпичидӣ , зи ман ҳолами бпрсидӣ

نه چشم و سر بپیچیدی، ز من حالم بپرسیدی

Агар гӯш ту бишунидӣ ки : чунат орзӯмандам ?

اگر گوش تو بشنیدی که: چونت آرزومندم؟

Набинӣ баъди азин рӯзӣ , маро бе ишқи дилсӯзӣ

نبینی بعد ازین روزی، مرا بی‌عشق دلسوزی

Гузашти он каз парии рӯйони фароғат буд як чандам

گذشت آن کز پری رویان فراغت بود یک چندم

Биовар ноӣу чангу даф , май софами буна бар каф

بیاور نای و چنگ و دف، می‌صافم بنه بر کف

Нишоед шуд буруни зини саф , ки сӯфӣ медиҳад пандам

نشاید شد برون زین صف، که صوفی می‌دهد پندم

Ба ҳамроҳ сафар гӯйанд то : мавқуф нанишинад

به همراه سفر گویند تا: موقوف ننشیند

Ки эшон бор май бандад ва ман дар бору дарбандам

که ایشان بار می‌بندد و من در بار و دربندم

Марогар Авҳадии зини пас маломат кам кунад шояд

مرا گر اوحدی زین پس ملامت کم کند شاید

Ки ман то ошиқами гӯш аз насиҳатҳо биёи гандум

که من تا عاشقم گوش از نصیحت‌ها بیا گندم