Чу чашмаши роҳ дил мезад ман бедил куҷо будам ?

چو چشمش راه دل می‌زد من بیدل کجا بودم؟

зи худ безор чун гаштам ? бирав эмин чаро будам ?

ز خود بیزار چون گشتم؟ برو ایمن چرا بودم؟

Рафиқонгар змни пурсанади ҳол ӯ ки : чун гум шуд ?

رفیقان گر زمن پرسند حال او که: چون گم شد؟

Бғир аз ман кро гиранд ? чун ман дар саро будам

بغیر از من کرا گیرند؟ چون من در سرا بودم

Мъозоллаҳ ! куҷо хоҳам ки : гум гардад дилам ? лекин

معاذالله! کجا خواهم که: گم گردد دلم؟ لیکن

Сухан бар ман ҳамин бошад ки : бо дузд ошно будам

سخن بر من همین باشد که: با دزد آشنا بودم

Дилам худ рафт ва ин соъати ду чашми шӯхи ин хубон

دلم خود رفت و این ساعت دو چشم شوخ این خوبان

Биҷои дили марои сӯзад ки : дар дили ман баҷо будам

بجای دل مرا سوزد که: در دل من بجا بودم

Ба дасти дида буд он дил , кунун гуми гашт ва чандин шуд

به دست دیده بود آن دل، کنون گم گشت و چندین شد

Ки ман бо дида дар даъвӣ ва бо тан дар қазо будам

که من با دیده در دعوی و با تن در قضا بودم

Дили худ чун гузорад кас ба дасти чашми саргардон ?

دل خود چون گذارد کس به دست چشم سرگردان؟

Гар азмни рост май пурсӣ , ба сад чандин сазо будам

گر ازمن راست می‌پرسی، به صد چندین سزا بودم

Ба болои чунон додани дили ошуфтаро ҳар дам

به بالایی چنان دادن دل آشفته را هر دم

з гумроҳӣаст варна ман чаҳ марди ин бало будам ?

ز گمراهیست ورنه من چه مرد این بلا بودم؟

Бирезади хӯни ман ҳар лаҳза , пас гуяд : вафо буд ин

بریزد خون من هر لحظه، پس گوید: وفا بود این

Гар инҳоро вафо хонанд , пас ман бевафо будам

گر این‌ها را وفا خوانند، پس من بی‌وفا بودم

Маранҷонед , ҳушёрон , ман масти парешон ро

مرنجانید، هشیاران، من مست پریشان را

Ки ман пеш аз парешонеи ҳам аз ҷамъ шумо будам

که من پیش از پریشانی هم از جمع شما بودم

Ҳавои ишқу оби чашм кӣ созад ғарибонро ?

هوای عشق و آب چشم کی سازد غریبان را؟

з ман пресс ин , ки ман умрии дарин об ва ҳаво будам

ز من پرس این، که من عمری درین آب و هوا بودم

Ба ночораст азуи даврии марои ин шеваи мастурӣ

به ناچارست ازو دوری مرا این شیوه مستوری

На худро давр кардам ё ту гӯйӣ : порсо будам

نه خود را دور کردم یا تو گویی: پارسا بودم

На имрӯзӣна буд ин меҳру амсолинаҳи ин савдо

نه امروزینه بود این مهر و امسالینه این سودا

Ки кори ман ба расвои бад-ӣни сон буд то будам

که کار من به رسوایی بدین سان بود تا بودم

Басари баради Авҳадии мардонаи роҳи хеш ва ман монда

به سر برد اوحدی مردانه راه خویش و من مانده

Ки ради шаҳри забуни гирон ба домӣ мубтало будам

که در شهر زبون گیران به دامی مبتلا بودم