Он тухм , ки дар боғи вафо кошта будам

آن تخم، که در باغ وفا کاشته بودم

Шуд хори дилам ,гар чаҳ гул ангошта будам

شد خار دلم، گر چه گل انگاشته بودم

Хӯн ҷигарам хӯрду балои дил ман шуд

خون جگرم خورد و بلای دل من شد

Ёрӣ ки ба хӯн ҷигараш дошта будам

یاری که به خون جگرش داشته بودم

Пиндоштами он ёр ба ҷуз меҳр наварзад

پنداشتم آن یار به جز مهر نورزد

ӯ худ ба ҷуз онаст ки пиндошта будам

او خود به جز آنست که پنداشته بودم

Густох маниш кардаам , акнӯн чаҳ тавон кард ?

گستاخ منش کرده‌ام، اکنون چه توان کرد؟

Ман бдрўми он тухм ки худ кошта будам

من بدروم آن تخم که خود کاشته بودم

Чоҳӣ ки ҳавас бар гузарам кунад зи савдо

چاهی که هوس بر گذرم کند ز سودا

Шояд ки дроФтм , ки нинбоштаҳ будам

شاید که درافتم، که نینباشته بودم

Ҳар ҳарфӣ аз он дидам ва хаттӣаст ба хӯнам

هر حرفی از آن دیدم و خطیست به خونم

Бар лавҳи дили он нақш ки бнгоштаҳ будам

بر لوح دل آن نقش که بنگاشته بودم

Сайлоб фироқ омад ва нагузошт ки бошад

سیلاب فراق آمد و نگذاشت که باشد

Аз Авҳадии он моя ки бгзоштаҳ будам

از اوحدی آن مایه که بگذاشته بودم