Ман дилдода аз онрўз ки дидор ту дидам

من دلداده از آنروز که دیدار تو دیدم

Дар ту пайвастам ва аз ҳар чаҳ маро буд буридам

در تو پیوستم و از هر چه مرا بود بریدم

Бехабар будам ва аз даври камони муҳраи меҳрат

بی‌خبر بودم و از دور کمان مهرهٔ مهرت

Ногаҳон бар дилам афтод ва чу мурғони бтпидм

ناگهان بر دلم افتاد و چو مرغان بتپیدم

Сари ангушти нигорин ту осӯдаи дилам ро

سر انگشت نگارین تو آسوده دلم را

Ончунон барад , ки ангушти таҳайюри бгзидм

آنچنان برد، که انگشت تحیر بگزیدم

Мунзавӣ будам ва бо худ , ки з ногоҳ хаёлат

منزوی بودم و با خود، که ز ناگاه خیالت

Дар замир омад ва бе худ ба сари кӯчаи давидам

در ضمیر آمد و بی‌خود به سر کوچه دویدم

То туе , зортар аз ҳоли дилам ҳол надидӣ

تا تویی، زارتر از حال دلم حال ندیدی

То манам , саъбтар аз дарди ту дардӣ накашидам

تا منم، صعب‌تر از درد تو دردی نکشیدم

Гар ба бозори броими зи заъифӣ чу нишонам

گر به بازار برآیم ز ضعیفی چو نشانم

Бози пурсӣ зи хилоиқ , ҳама гӯйанд : надидам

باز پرسی ز خلایق، همه گویند: ندیدم

Авҳадиро накунад айби зи девона шудани кас

اوحدی را نکند عیب ز دیوانه شدن کس

Гар ту гӯйӣ ки : ман ин бандаи бад-ӣни айби харидам

گر تو گویی که: من این بنده بدین عیب خریدم