Чу теғ бар кашад он бевафо ба қасди серум

چو تیغ بر کشد آن بی‌وفا به قصد سرم

Дилам чу тир баробар равад ки : ман сипарам

دلم چو تیر برابر رود که: من سپرم

Ба кӯй ӯ хабари ман ки май барад ? ки дигар

به کوی او خبر من که می‌برد؟ که دگر

Ғами ту кӯй ба кӯем бабраду дрбдрм

غم تو کوی به کویم ببرد و دربدرم

Ба ёд рӯй ту машғӯлами он чунон , ки намонад

به یاد روی تو مشغولم آن چنان، که نماند

Маҷоли онкӣ ба худ , ё ба дайгарӣ , нагарм

مجال آنکه به خود، یا به دیگری، نگرم

Фироқи он рухи обӣ ба кор боз оварад

فراق آن رخ آبی به کار باز آورد

Ки ҳам нишони вуҷӯдами бабрад ва ҳам асарам

که هم نشان وجودم ببرد و هم اثرم

Ҳазор дӯзаху дарёи бурун тавон оварад

هزار دوزخ و دریا برون توان آورد

зи оташи дили сӯзону оби чашми терм

ز آتش دل سوزان و آب چشم ترم

Ба марду зани хабари дард ман расед , вале

به مرد و زن خبر درد من رسید، ولی

Ту он димоғи надорӣ ки бишинавӣ хабарам

تو آن دماغ نداری که بشنوی خبرم

Ғам ту кард парогандаи кори мо охир

غم تو کرد پراگنده کار ما آخر

Нагуфтае ки : ғами кор Авҳадӣ бихӯрам ?

نگفته‌ای که: غم کار اوحدی بخورم؟