То муяссари гашт дар гармобаи васли он нигорам

تا میسر گشت در گرمابه وصل آن نگارم

Дар дилу чашми оташу оби дусад гармоба дорам

در دل و چشم آتش و آب دوصد گرمابه دارم

Бар сараш то гул бидидам пои сабри хештан ро

بر سرش تا گل بدیدم پای صبر خویشتن را

Дар гулӣ дидам , казон гули роҳ берун шуд надорам

در گلی دیدم، کزان گل راه بیرون شد ندارم

Санг чун бар пой ӯ зад бӯса рафт аз дасти ҳушам

سنگ چون بر پای او زد بوسه رفت از دست هوشم

Шона чун дар зулф ӯ зад дасти барад аз дили қарорам

شانه چون در زلف او زد دست برد از دل قرارم

Дасти ман чун шона дар зулфаш нахоҳад рафт , лекин

دست من چون شانه در زلفش نخواهد رفت، لیکن

Гар чу санг аз пой ӯ сарбози гирами сангсорам

گر چو سنگ از پای او سرباز گیرم سنگسارم

Хӯни ман май рехт ҳамчун оби ҳавзи он моҳу дигар

خون من می‌ریخت همچون آب حوض آن ماه و دیگر

Гирди пои ҳавз май кишти ин дили маҷрӯҳи зорам

گرد پای حوض می‌کشت این دل مجروح زارم

Бар тан чун гули ҳамеи пӯшидаи мишкӣни зулф , яъне

بر تن چون گل همی پوشیده مشکین زلف، یعنی

Хирмании гул дар миёни тӯдаи машки тторм

خرمنی گل در میان تودهٔ مشک تتارم

Нохунаш дар хӯн худ медидам ва дар нохуни худ

ناخنش در خون خود می‌دیدم و در ناخن خود

Он қадар қӯт намедидам ки пушти худ бухорам

آن قدر قوت نمی‌دیدم که پشت خود بخارم

Бар сари ман об мекарданд ва мегуфтам : раҳо кун

بر سر من آب می‌کردند و می‌گفتم: رها کن

То ба оби дидаи худ пеш ӯ ғуслӣ бар орм

تا به آب دیدهٔ‌خود پیش او غسلی بر آرم

Акси тосу нури ташташ то ба чашм ман даромад

عکس طاس و نور تشتش تا به چشم من درآمد

Шуд зи хӯни дил чу тосии чашм ва чун таштии канорам

شد ز خون دل چو طاسی چشم و چون تشتی کنارم

Беҷамол ӯ ду тос хӯн шуд ситами чашм ва ҳар дам

بی‌جمال او دو طاس خون شد ستم چشم و هر دم

Чун бгрими зини ду тоси хӯн кам аз таштии нборм

چون بگریم زین دو طاس خون کم از تشتی نبارم

Ин ду тоси хӯни зи чашми халқ пинҳон мекунам ман

این دو طاس خون ز چشم خلق پنهان می‌کنم من

То бадоне каз ғамаши ҷузи тос бозӣ нест корам

تا بدانی کز غمش جز طاس بازی نیست کارم

Азми ҳаммомаши кадомин рӯз хоҳад буд дигар ?

عزم حمامش کدامین روز خواهد بود دیگر؟

Ин бмн гуед , то ман низ рӯзӣ май шуморам

این بمن گویید، تا من نیز روزی می‌شمارم

Гар кунад наққош бар гармобаи нақши сӯрат ӯ

گر کند نقاش بر گرمابه نقش صورت او

Солҳо чун нақш аз он гармобаи сар берун наёрам

سالها چون نقش از آن گرمابه سر بیرون نیارم

Ман Фқоъ аз ишқи он рухи баъд азин хоҳам гушӯдан

من فقاع از عشق آن رخ بعد ازین خواهم گشودن

Чун Фқоъм айб натавон кард агар ҷӯшӣ барорам

چون فقاعم عیب نتوان کرد اگر جوشی برآرم

Авҳадӣ , то дил ба ҳаммом дар оварадаст азин пай

اوحدی، تا دل به حمام در آوردست ازین پی

Бори дигар чун броими дил ба ҳаммомӣ сипорам

بار دیگر چون برآیم دل به حمامی سپارم