Серуми савдоӣ ӯ дорад , зиҳии савдо ки ман дорам !

سرم سودای او دارد، زهی سودا که من دارم!

Аз он сар гашта мебошам ки ин савдост дар боРом

از آن سر گشته می‌باشم که این سوداست در بارم

Серум дар доми ин савдои бҳл , то баста ме бошад

سرم در دام این سودا بهل، تا بسته می‌باشد

Агар зин банд натавонам ки : пои худ буруни орм

اگر زین بند نتوانم که: پای خود برون آرم

Ҳадиси он лаби ширин раҳо кардем ва бӯсидан

حدیث آن لب شیرین رها کردیم و بوسیدن

Чу ёди рухи хубаши зи давр осоишӣ дорам

چو با یاد رخ خوبش ز دور آسایشی دارم

зи кори ишқ ӯ моро нишоед буд бе корӣ

ز کار عشق او ما را نشاید بود بی‌کاری

Ки то будем кори ин буд ва то бошам дарин корам

که تا بودیم کار این بود و تا باشم درین کارم

Нишони донаи холаши з ҳар мурғӣ чаҳ май пурсӣ ?

نشان دانهٔ خالش ز هر مرغی چه می‌پرسی؟

з ман пресс ин ҳикоятро , ки дар домаши гирифторам

ز من پرس این حکایت را، که در دامش گرفتارم

Рафиқони рози ишқ ӯ зи ман безор натавон шуд

رفیقان را ز عشق او ز من بیزار نتوان شد

Агар зорӣ кунам вақте , чаҳ бошад ? ошиқи зорам

اگر زاری کنم وقتی، چه باشد؟ عاشق زارم

На некаст ин ки : худ рӯзии зи бади ҳолон наме пурсӣ

نه نیکست این که: خود روزی ز بد حالان نمی‌پرسی

Магари некӯ наме доне , табиби ман , ки : бедорам ?

مگر نیکو نمی‌دانی، طبیب من، که: بیدارم؟

Ту пиндорӣ ки : ӯ бо ту вафои варзад , дило , машну

تو پنداری که: او با تو وفا ورزد، دلا، مشنو

Ҷамоли хубу моли пар , вафои варзад ? напиндорам

جمال خوب و مال پر،وفا ورزد؟ نپندارم

Азин савдо ки меварзад нахоҳад шуд дилами холӣ

ازین سودا که می‌ورزد نخواهد شد دلم خالی

Агар дар пой ӯ сад пай бисӯзанд Авҳадӣ дорам

اگر در پای او صد پی بسوزند اوحدی دارم