Ман ҳамон доғи муҳаббат ки ту дидӣ дорам

من همان داغ محبت که تو دیدی دارم

Ҳам чунон дар ҳавасати зарди вази ишқати зорам

هم چنان در هوست زرد وز عشقت زارم

Қиссаи дарди фироқ ту мапиндор , эй дӯст

قصهٔ درد فراق تو مپندار، ای دوست

Ки ба поён расад , ар умр ба поёни орм

که به پایان رسد، ار عمر به پایان آرم

Хор дар пой чу аз даст ғамат рафт маро

خار در پای چو از دست غمت رفت مرا

Гул ба дастами даҳ ва аз пои даровари хорам

گل به دستم ده و از پای درآور خارم

Бар дилами бор гарон шуд чу зи ман давр шудӣ

بر دلم بار گران شد چو ز من دور شدی

Бори даҳ пеши худ ва давр кун аз дили боРом

بار ده پیش خود و دور کن از دل بارم

То бидон рӯзи ту гӯйӣ : аҷалами бигузорад

تا بدان روز تو گویی: اجلم بگذارد

Ки ту дар гарданами овезӣ ва ман бигзорам ?

که تو در گردنم آویزی و من بگذارم؟

зи оташи синаи ришам хабарат шуд гӯйӣ

ز آتش سینهٔ ریشم خبرت شد گویی

Ки чу хок аз бар худ даври Фгндии хорам

که چو خاک از بر خود دور فگندی خوارم

Авҳадигар гунаҳӣ кард , чу поят барисед

اوحدی گر گنهی کرد، چو پایت برسید

Дасти гираши ту , ки ман бар сари истиғфорам

دست گیرش تو، که من بر سر استغفارم